Missie naar Gambia volbracht

Bang zijn de mannen de twee weken onderweg niet geweest. Maar sneeuw, stenen én vette klei zorgden er wel voor dat er flink geduwd, gegraven, getrokken en gesleept moest worden om vooruit te blijven gaan.

Harry Scholtenhave: ´In de bergen van de Hoge Atlas in Marokko ging het serieus flink omhoog. Ze gaan tot 4000 meter. Wegen waren er afgesloten vanwege de sneeuwval. En waar we wel voorwaarts konden kregen we te maken met enorme rotsblokken op de weg die je niet zomaar even opzij schuift.´

Onthaal door Jozef en Maria
Een witte kerst hadden de mannen wel verwacht, maar een hoogst persoonlijk warm onthaal door ´Jozef en Maria met baby in een herberg´ niet.

Op kerstavond, op toer door de Hoge Atlas, konden we in de middag niet verder  rijden omdat de bus dan op 2600 meter hoog zou stranden in de sneeuw. Ton: ´We besloten af te dalen en een overnachting te zoeken in een dorpje. Tijdens de afdaling passeerde ons een man op een ezel. Heel toepasselijk vonden we. Maar het werd nog mooier. Het hotelletje waar we aanklopten heette het Paradijs en binnen wachtte een gastheer met een jonge vrouw met baby op de arm ons op. Prachtig toch! We hebben er heerlijk gegeten en geslapen en de volgende ochtend de trip weer hervat. Ons meegenomen kerstboompje hebben we een plekje gegeven in de Sahara, precies op de grens tussen Mauretanië en Senegal.´

Verschillende keren liep de bus vast tegen sneeuwwallen of moesten er keien en rotsblokken weggehaald worden. Het is ons telkens gelukt onze weg hoe dan ook te vervolgen. Alleen kun je niks. Het was: Samen de schouders eronder en vooruit!´

En Harry: ´Het waren steeds controleerbare risico´s die we namen.´

Eén keer zat de bus zo vast in de klei dat een sleepkabel nodig was. ´Heel toevallig heeft een Nederlander die daar reed ons eruit getrokken. De weg leek verhard, maar er zat een laag klei onder waar in in wegzakten. Dat was ook op de grens van Mauretanië met Senegal. Een prachtig natuurgebied, waar we wrattenzwijnen, prachtige vogels en zelfs een krokodil zagen.´

Zingend onthaald
Precies op de geplande datum komt het gezelschap met de bus aan op de plek van bestemming. ´Geweldig hoe we onthaald zijn´, beamen Ton, Harry en Eddy Kuipers. ´We hebben de bus meteen omgebouwd tot schoolbus. Hij heeft zich geweldig goed gehouden en kan nog jaren mee. Fantastisch ook hoe we ontboden werden bij de rechterhand van de minister president en andere overheidsinstanties. Binnenkort horen we of het leegstaande gebouw van een Gambiaanse telefoonmaatschappij, dat we om willen vormen tot een ROC, kunnen huren, kopen, of misschien wel geschonken krijgen. Dat laatste zou geweldig zijn. Dan hebben we meer budget om te investeren. Liefst beginnen ze daar met het starten van een bouwopleiding. Kijk, toen wij daar waren vertrok er een boot met vluchtelingen naar Kaapverdië. De boot zonk. Tweehonderd doden. Het zou zo mooi zijn dat de mensen daar voor zichzelf wat opbouwen voor de toekomst. Jobcreating! Het land heeft immers behoorlijk wat potentie. De rivier de Gambia stroomt er dwars doorheen. Het is redelijk groen met genoeg vruchtbare grond.´

Ziekenhuis
Ook voor de plaatselijke eerste hulppost had de groep spullen meegenomen, geschonken door het ROC in Nederland.  ´Het is een uit leemblokken opgetrokken ziekenhuisje waar spoedgevallen voor eerste hulp terecht kunnen en waar vrouwen bevallen. We hadden kleding, lakens en EHBO-spullen voor hen meegenomen waar ze erg blij mee waren,´ zegt Ton.

Het begin is er. Jongens van de plaatselijke voetbalclub, genaamd FC Twente Gambia (!), begonnen meteen met het schoonmaken van het ROC-gebouw. ´Wij gaan in Nederland onze contacten met ROC´s onderhouden. Zou mooi zijn dat we hier afgeschreven materiaal en gereedschappen kunnen schenken. Wat hier niet meer gebruikt wordt is daar ongekend modern.

Financieel zijn we er nog niet. We hopen met ons verhaal mensen enthousiast te maken ons te helpen bij het realiseren van de school in Gambia.´

 Voor meer informatie: www.reachableschool.nl