Column Guido Tijman
Tulpengeneraal op de Molendijk
COLUMN - Menig Tukker zal nog steeds aan het nagenieten zijn van het spektakelstuk van afgelopen zondag in een kolkende Grolsch Veste. Eerst een voorsprong, toen gelijk, achter, weer gelijk en uiteindelijk toch nog dikverdiend winnen van de landskampioen. Een FC Twente-PSV voor in de boeken. Mijn eigen comeback op het heilige gras van SDC ’12 maakte het voetbalweekend compleet. Twintig jaar geleden gingen de zwarte kicksen aan de wilgen voor een zaterdagbaantje tussen de koffiebonen van Tensundern. Na in de tussentijd in de zaal achter een bal aan te hebben gerend, was het vrijdagavond tijd voor de rentree. Niet in de groene shirts van de jeugd van DOS ’19, maar in het maagdelijk wit van SDC ’12. In de 35+ competitie. Op kunstgras. Wel op dezelfde voetbalschoenen die voor de gelegenheid weer uit de wilgenboom waren gehaald. Poetsen was overbodig, aangezien mijn tong al snel op het leer lag. Na de eerste sprint dienden mijn bovenbenen een bezwaarschrift in. Na afloop volgden de spieren waarvan ik het bestaan was vergeten. Gelukkig had onze formatie genoeg wisselspelers en voetballers die nog wel recentelijk veldvoetbal hebben gespeeld.