TILLIGTE - Op woensdag 11 februari waren Karl-André (90) (roepnaam André) en Herta (89) Rötgers maar liefst 65 jaar getrouwd. De Nederlands-Duitse André en Duitse Herta beleefden avonturen over de hele wereld voordat zij neerstreken in Tilligte, dichtbij waar de wortels van André's familie liggen. Hier bracht burgemeester Joosten hen een bezoek ter ere van hun briljanten huwelijksjubileum, met de bijbehorende bloemen.
Op 5 september 1935 kwam Karl-André Rötgers ter wereld in Valkenswaard. Hij was het eerste kind van een Nederlandse vader en Duitse moeder. Later werd het gezin gecompleteerd met André's broer en zus. Nadat het gezin voor het werk van André's vader naar Wuppertal verhuisde, groeide André op in Duitsland. Later in zijn jeugd verhuisde het gezin naar Nordhorn, waar André's moeder vandaan kwam. Vader kwam dan weer uit Denekamp, waar opa Rötgers toen woonde. Ook woonde er nog verre familie op 'boerderij Pil' aan de Brandlichterweg, waardoor André nog contact met Denekamp had.
Tanzen in Wuppertal
Op 15 april 1936 werd Herta Stoll geboren in Wuppertal. Ze was enig kind, maar groeide op met twee oudere nichten die, zoals destijds nog gebruikelijk, onder hetzelfde dak woonden. Herta kijkt terug op een fijne jeugd in Wuppertal, dat destijds nog niet de grote stad was die het nu is. Na haar opleidingen ging ze er aan de slag bij een grote bank. Ondertussen keerde André, nadat hij zes jaar bij de NINO-textielfabriek in Nordhorn had gewerkt, terug naar Wuppertal voor een textielstudie. Toevalligerwijs was André's nicht een collega van Herta. Op een uitstapje van de bank moest er gedanst worden en zodoende sloeg de vonk tussen André en Herta over.
Braziliaans interieur
Uiteindelijk trad het stel op 11 februari 1961 in het huwelijksbootje. Eerst voor de wet op het gemeentehuis van Hilden, nabij Düsseldorf, waar André destijds werkte en een dag later in de hervormde Kerk van Wuppertal. Het kersverse echtpaar vertrok naar Arnhem, om van daaruit de volgende dag op huwelijksreis te gaan naar Amsterdam. Nadat André was afgestudeerd ging hij aan de slag in de textielindustrie. Eerst dus nabij Düsseldorf en daarna in Wenen. Vervolgens werd André door chemie- en farmaciereus Hoechst gevraagd om zich bezig te houden met productontwikkeling in Frankfurt. Hier verwelkomde het echtpaar hun zoon Bodo. Niet lang daarna kwam de baas van Hoechst bij André met de vraag of hij in het Braziliaanse São Paulo wilde werken. Dat moest overlegd worden met het thuisfront, waarvoor André en Hetha veertien dagen bedenktijd kregen. Uiteindelijk stemden zij toe en pakten alles in om naar São Paulo te verhuizen. De familie Rötgers woonde 4,5 jaar in São Paulo. In die tijd zette Herta zich in voor een lokaal tehuis voor arme kinderen. "En kijk", zegt enthousiast wijzend naar de fraaie lampenkappen, "ons interieur hebben we gekocht in Brazilië."
Na Brazilië en Beieren terug naar Tilligte
André's werkzaamheden voor Hoechst zorgden voor de nodige avonturen. In de jaren daarvoor en de 26 jaar dat hij er werkte verhuisde het gezin maar liefst zeven keer. In de laatste jaren van zijn loopbaan woonden zij in Beieren, waar André werkte voor de fabriek bij Augsburg. Ondanks alle mondiale avonturen wist André waar hij na zijn pensioen heen wilde: Denekamp, waar hij goede jeugdherinneringen had. Herta wilde liever naar Nordhorn en uiteindelijk werd het Tilligte. "Hier konden we een mooi huis kopen aan de Varwick. We hebben altijd leuke buren gehad en zijn hier heel tevreden. Ik wilde ook niet altijd 'buitenlander' zijn in Duitsland. Toen ik terugkwam ben ik naar heemkunde gegaan met de vraag waar mijn voorouders vandaan kwamen. Ook had ik opeens tijd voor leuke dingen zoals platen spelen en muziek maken. In Brazilië heb ik een saxofoon gekocht. Hier vroeg ik waar ik kon spelen en ik kon meteen beginnen bij Muziekvereniging Amicitia. Dat was heel goed voor de sociale contacten, ik kan het iedereen aanbevelen. Uiteindelijk heb ik er tien jaar gespeeld. In Almelo en Enschede heb ik ook in bands gespeeld, maar toen het gehoor minder werd ben ik helaas overal gestopt maar oefen wel nog regelmatig voor mezelf in de kelder”, aldus André.
Nederlandse boeken
Voor Herta was de overgang moeilijker omdat zij op latere leeftijd na Portugees ook Nederlands moest leren. Maar dit ging haar goed af. "Mijn hobby is lezen en dat zijn allemaal Nederlandse boeken", zegt ze wijzend naar een stapel boeken op tafel. "Ook heb ik altijd vrijwilligerswerk gedaan. Na Brazilië nog negen jaar voor de Duitse kinderbescherming in Beieren en hier nog acht jaar voor de Stichting Litouwen. Niet alles wat we gezien hebben was leuk en eenvoudig, maar het was wel heel dankbaar." Inmiddels heeft het echtpaar een kleindochter, Lisa, die in haar examenjaar zit. Enthousiast vertellen ze hoe ze elke zondagavond skypen en hoe het gezin van Bodo met de feestdagen altijd overkomt uit Frankfurt. Het huwelijksjubileum hebben ze voor nu in stilte voorbij laten gaan, maar willen ze in april nog graag vieren tegelijkertijd met de 90e verjaardag van Herta.
