WEERSELO - Op verkiezingsdag, woensdag 18 maart, maakte burgemeester Joosten tijd om Gerrit (83) en Dora (80) Krabbe te bezoeken in Weerselo. Dit was dan ook niet zonder reden, want het echtpaar vierde op deze dag hun diamanten huwelijk.
Gerrit Krabbe werd op 3 januari 1943 geboren aan de Bornsestraat 28 in Weerselo. Van de zeven kinderen, waarvan vijf broers en twee zussen, was Gerrit de tweede. Hij kijkt terug op een goede jeugd. “Er waren maar twee mensen die het hele elektriciteitsnetwerk in de gemeente deden en daar was onze vader er een van. Zodoende kende hij alle mensen uit de gemeente Weerselo met naam en huisnummer. De telefoon ging altijd. En met onweer enzovoorts kwam ook altijd de hele buurt bij ons bellen omdat wij als enige een telefoon hadden. Pa moest dan op pad, maar als het donker was moest er van ma altijd een van de jongens met hem mee. Zelf gingen wij altijd voetballen en naar het Almelo-Nordhornkanaal om te zwemmen en schaatsen.” Na de lagere school in Weerselo ging Gerrit naar de ambachtsschool in Oldenzaal waarna hij aan de slag ging als gereedschapsstempelaar bij een fabrikant van generatoren in Hengelo.
’Geen probleem, wie kunt alles’
Klompen voor het hele dorp
Aan de Disseroltweg in Lattrop zag Dora Wolkotte op 29 augustus 1945 het levenslicht. Met vijf broers en zes zussen zat Dora exact in het midden van de elf. Dora herinnert zich nog goed hoe de deel altijd volstond met klompen. “We hadden een groot gezin, maar hebben een ontzettend fijne jeugd gehad. Een tante woonde ook bij ons in. Vader was klompenmaker en maakte klompen voor het hele dorp. ’s Avonds op deel moesten wij alle klompen controleren en met een touwtje vastmaken.” Na de lagere school in Lattrop en huishoudschool in Denekamp werkte Dora eerst bij een winkel in Denekamp en later in de huishouding van een arts uit Enschede en zijn gezin.
Toevallige hereniging
In het weekend ging Dora dansen in Ootmarsum. Daar werd ze bij cafetaria Ossevoort opgemerkt door Gerrit. “Bij Ossevoort zag ik haar een beetje lopen op straat, dus ik vroeg wat er was. Ze zei dat haar vriendin niet weerkwam en ze naar Lattrop moest. Er gingen toen verhalen over Duitsers die daar in de buurt meisjes lastigvielen, dus ik zei ‘daar kun je niet zo alleen heen, ik fiets wel even met je mee’. Dus ik fietste tot de straat mee en toen vanuit Lattrop weer terug naar Weerselo.” Het vervolg liet echter nog tweeënhalf jaar op zich wachten, zo vertelt Gerrit verder. “Tweeënhalf jaar later had ik net een auto en was ik bij de molen in Fleringen. Daar zaten drie vriendinnen en ik zei dat ik ze wel thuis kon brengen. Alle fietsen gingen achterin de auto en met de laatste kwam ik opeens bij een bekend adres in Lattrop. Toen vertelde ik het verhaal dat ik, vanwege die Duitsers, een keer iemand daar had thuisgebracht. ‘Ja, maar dat was ik’, zei ze. Nou dat was toevallig! Toen is het wat geworden en zijn we een paar jaar later getrouwd.”
Zomerhuisje
Het stel trouwde op 18 maart 1965 op het gemeentehuis in Weerselo en op 16 april in de Simon en Judaskerk in Lattrop. Na het kerkelijk huwelijk ging het hele gezelschap naar Weerselo voor de bruiloft bij Van Olffen. Na het huwelijk trok het kersverse echtpaar in bij de ouders van Gerrit, tot er een zomerhuisje van Hennie Kleijsen vrijkwam langs het kanaal. Daarna betrokken ze ook een woning van de familie Kleijsen aan de Reutummerstraat, waar nu Auto Kleijsen is gevestigd. Een jaar na het huwelijk was er een nieuw huis gebouwd aan de Schaepmanstraat, ook in Weerselo. Na het huis te hebben gehuurd, kochten Gerrit en Dora het uiteindelijk over van de woningbouwvereniging. Als eigenaar verbouwde Gerrit het huis zelf, zo werd er onder andere een nieuwe keuken bij aan gebouwd. In hun huwelijk kreeg het diamanten echtpaar met Ronnie, Jeroen en Emiel drie zoons. Inmiddels zijn daar zeven kleinkinderen bijgekomen.
’Na de tijd gaan we altijd koffiedrinken, wat heel gezellig is’
‘D’r uit met dat spul, dat gaat naar Amerika!’
Al snel na het huwelijk ging Gerrit aan de slag bij de nieuwe universiteit in Enschede. “Ze hadden technische mensen nodig. Er werd van alles gemaakt, tot kunstknieën aan toe. Ik hield mij vooral bezig met de ontwikkeling van microfiltratie, een techniek waarmee je vies water kunt zuiveren. Ondertussen maakte ik samen met Ronnie, die bij Powerpacker werkte, dingen bij ons in de schuur. De orders kwamen binnen en de hobby liep uit de hand. Na 28 jaar stopte ik bij de UT en zijn we voor onszelf begonnen met Krabbe Engineering op het industrieterrein in Weerselo. Op het gebied van machines maken we alles waar de klant om vraagt. Zo wilde Cannondale dat hun fietsen anders hingen, aan het zadel, waarbij ze de fietsen zelf konden bijdraaien. In de fabriek hebben we toen een hele lijn met een railsysteem op maat gemaakt. Toen er een Amerikaanse delegatie van Cannondale kwam zeiden ze ‘d’r uit met dat spul, dat gaat naar Amerika!’. Ze konden niet wachten en hebben zo alles eruit gedraaid en verscheept naar Amerika. We kregen een belletje van Cannondale: ‘het is ongelofelijk, maar jullie moeten het nog een keer maken.’ Geen probleem, wie kunt alles”, vertelt Gerrit trots.
‘t Beukske
Tijd voor hobby’s had Gerrit dan ook nooit. Tot zijn 77e bleef hij nog werkzaam voor Krabbe Engineering en sindsdien doet Ronnie het alleen met zijn team. Toen er enkele jaren geleden tijd kwam voor hobby’s, ging Gerrit klompen maken. Toevalligerwijs hetzelfde als wat zijn schoonvader vroeger voor de kost deed. Dora was altijd de drijvende kracht die thuis alles op orde hield. Toen de kinderen klein waren behaalde ze ook nog haar diploma op de ‘moedermavo’ in Oldenzaal. De naaimachine was haar grote hobby. Alles wat de kinderen nodig hadden werd door haarzelf gemaakt. Samen is het echtpaar al jaren druk met het weekblaadje van Weerselo: ’t Beukske. “Wij helpen bij de drukkerij en binderij. Daar zijn we iedere week druk mee. Maar na de tijd gaan we altijd koffiedrinken wat heel gezellig is”, vertelt Dora. In april viert het echtpaar hun huwelijksjubileum daar waar het zestig jaar geleden ook begon: bij Van Olffen.
