Rien Schulten kiest voor zichzelf en de brasserie, maar bakkerij aan het Kerkplein blijft wel bestaan

Zij gaan straks produceren vanuit de bakkerij van Frank Brunninkhuis uit Lattrop, die ook door hen wordt overgenomen. En de befaamde krentenwegge van Rien Schulten? “Die blijft natuurlijk”, wil Rien Schulten graag gezegd hebben. “Zij maakten de krentenwegge nu ook al. Onze krentenwegge is ‘wereldberoemd’; een echte hardloper in de winkel.”

Met de verkoop van de bakkerij en winkel is een zware last van zijn schouders gevallen. Rien Schulten wil het nu graag toegeven. De opluchting is van zijn gezicht af te lezen. “Het was niet langer te doen”, stelt hij vast. “En de bakkerij én de brasserie aan de Markt draaiende te houden. Ik begin ’s ochtends om vijf uur in de bakkerij en pas ’s avonds rond half negen, negen uur ben ik klaar bij de brasserie. Daarbij komt nog dat ik de laatste tijd ook noodgedwongen drie dagen per week ik de keuken van de brasserie werk. Het kan gewoon niet meer. Ik ben 60 jaar en moest een keer de knoop doorhakken. En dat is nu gebeurd.”

Felicitaties

De unanieme positieve reacties van familie, klanten en anderen sterken hem in de overtuiging dat hij de juiste beslissing heeft genomen. “Iedereen feliciteert mij. Dat zegt eigenlijk alles. Mijn zus Hanny en mijn broer Toon zijn het helemaal met mij eens. Mijn vader wist voor zijn overlijden in december vorig jaar ook al dat dit eraan zat te komen. Hij stond er ook helemaal achter; hij zou dit hebben toegejuicht. Meer dan eens zei hij tegen me dat ik een keuze moest maken tussen bakkerij en brasserie. Hij heeft vaak gezegd; dit ga je niet volhouden. Om hem hoefde ik de bakkerij zeker niet aan te houden.” Rien was het hartgrondig met zijn vader eens. Hij wilde daarom ook heel bewust de gesprekken vóór de drukke periode voor en van de feestdagen met Scholte op Reimer hebben afgerond. “Dan hoef ik mij daar ook niet meer druk over te maken. En voor mijn opvolgers is deze drukke periode juist een hele mooie start. Dus dat komt allemaal en voor iedereen goed uit.”

Vier generaties

Met de verkoop en overname van de bakkerij komt er op 1 oktober een einde aan een familietraditie van vier generaties Schulten. Rien Schulten beseft het als geen ander. Maar hij toont zich desondanks ook realistisch: “Het wordt daar niet anders van.” De overgrootvader van Rien, Cornelis Schulten, gaf in 1906 de aanzet voor de bakkerij die vervolgens 120 jaar lang zou bestaan. Schulten begon met zijn bakkerij aan de Marktstraat; in het huidige pand van het Textielhuis naast de brasserie van Rien Schulten.  Na enkele jaren verhuisde hij naar het Kerkplein en betrok daar een pand waar nu het Parochiecentrum is gehuisvest. Maar ook daar bleek niet voldoende ruimte te zijn en daarom verhuisde bakker Schulten in 1922 naar het pand op de hoek van de Ganzenmarkt en de Wehmestraat. Daar werden een bakkerij met winkel en woonruimte gecreëerd. Marinus Schulten zette daar de zaak voort; hij werd in 1965 op zijn beurt opgevolgd door zoon Jan. In feite was hij niet de beoogd opvolger als bakker, dat was Cor. Maar die zag daar om gezondheidsredenen van af.

Tien bakkers

In de jaren 60 telde Ootmarsum liefst tien bakkers. Naast Schulten waren er onder anderen Van Benthem, Grimberg, Brandehof, Wientjes, Oude Hengel, Nadorp, Ossenvoort, Koopmans en in het pand van Avéres was ook bakker Hendriks gevestigd. “De meeste bakkers”, vertelt Rien, “deden er nog wat naast. Een kruidenierszaak, een café en/of lunchroom of een hotel. Van Benthem en wij waren eigenlijk de enigen die uitsluitend op brood en banket waren gericht. Van Benthem is enkele jaren geleden overgenomen door bakker Wantia uit De Lutte en is nu een filiaal van het Twents Broodhoes; dus wij zijn eigenlijk de laatste bakkersfamilie van Ootmarsum.” 

Hectisch

In 2000 nam Rien Schulten de bakkerij van zijn ouders over. En drie jaar later kreeg hij ook de kans om aan de Markt met een brasserie te beginnen. Het begin van een mooi avontuur in de horeca naast de bakkerij en het begin van een hectisch leven. Want met beide zaken was het hard werken geblazen. Omdat de brasserie zeven dagen per week open was, was er niet of nauwelijks nog tijd over voor andere dingen. Rien Schulten liep letterlijk ‘een pad’ over het Kerkplein tussen bakkerij en brasserie. Mensen konden hem meerdere keren zien lopen. 

Geen puf meer

“De afgelopen 25 jaar was een mooie en uitermate drukke tijd”, blikt Rien terug. “Een tijd ook met vele veranderingen; zowel in de bakkerswereld als ook in de horeca.” Een tijd ook die zijn sporen bij Rien heeft nagelaten. Rien knikt; hij weet er alles van. “Als ik ’s avonds thuiskwam rond half negen, negen uur had ik geen puf en geen tijd meer om ’s avonds nog andere dingen te doen. Ik moest immers elke dag vroeg op.” Rien hoopt van harte dat hij de tijd en rust straks wel krijgt om ’s avonds nog ‘dingen’ te kunnen doen. “Een vergadering bijwonen of wat ook.” Hij ziet er naar uit. Rien is blij dat de bakkerswinkel aan het Kerkplein blijft voortbestaan in de nieuwe situatie. Voor hemzelf maar vooral ook voor ‘de jongens’: de nieuwe uitbaters. “Daar ben ik heel blij mee. Bovendien is er voor zijn opvolgers veel meer uit de winkel te halen dan de laatste jaren het geval was. “Daar hebben ze straks alle tijd en gelegenheid voor.” 

Brasserie

Hetzelfde geldt voor de brasserie aan de Markt. “Ook hier was het altijd ‘vangen en grijpen’ voor mij; en ook hier valt meer uit te halen en te stroomlijnen. Zoals de introductie van een daghap om maar eens wat te noemen. Daar krijg ik straks de rust en de gelegenheid voor. Dan hoef ik mij nog maar op één ding te focussen. Dat is goed voor de brasserie en ook goed voor mij.” 

Houten bok

Na het gesprek loopt Rien voor de zoveelste keer naar de winkel en de bakkerij aan het Kerkplein. Een voor hem hele vertrouwde gang langs de Simon en Judaskerk en achter de poaskeerls langs. Glimlachend: “Wel een gek idee dat ik dat straks niet meer hoef.  Ik ga het nog missen.” Hij loopt achter de toonbank langs naar de bakkerij. Een deel van de huidige bakkerij wordt ingericht ten behoeve van de winkel en een ander deel als opslag en stallingsruimte voor het appartement boven. Daar gaat Rien niet zelf langer wonen. Hij verhuist naar de woning van zijn ouders aan de Oostwal. “Een prachtige plek.” De oude winkel aan de Ganzenmarkt houdt zijn woonbestemming. Daar is Rien wel blij mee. “Niet alles in de binnenstad moet een appartement worden. De voormalige woonruimte boven de oude winkel wordt wel weer als zodanig gebruikt. Hetgeen betekent dat er wel het een en ander verbouwd moet worden.

Laatste keer

Rien kijkt vanuit de winkel nog maar eens naar buiten, naar de zuidkant van de Simon en Judaskerk en naar het beeld van de poaskeerls. “Wel raar eigenlijk”, mijmert hij. “Alles hier is nu voor de laatste keer. De laatste Siepelmarkt, de laatste Kunstmarkt en straks de laatste Fashion Sunday. Maar ik kan daar heel goed mee leven. Voor mij begint een nieuw hoofdstuk en daar zie ik zeer naar uit. Het is goed en mooi geweest.”

 

Foto onder: Toenmalig minister Gerrit Zalm krijgt een krentenwegge aangebonden van Jan Schulten en zijn vrouw Mieke; rechts Rien.

Foto onder: De grootvader van Rien Schulten, Marinus en zijn vrouw, voor de bakkerij aan de Ganzenmarkt.

Foto onder: De oude bakkerszaak van Schulten aan de Ganzenmarkt-Wehmestraat.

Foto onder; Het was hard werken vroeger in de bakkerij voor grootvader Marinus Schulten en zijn vrouw.