OOTMARSUM - De gemeente Dinkelland is sinds vrijdag 20 maart een eeuwling rijker. Burgemeester Joosten bracht daarom een bijzonder bezoek in de Vijverstraat te Ootmarsum. Hier blies mevrouw Annie ter Horst-Weusthof maar liefst honderd kaarsjes uit! Na de feestelijkheden thuis ging het feest met de familie door bij café-restaurant Groot Agelo – Max.
Op 20 maart 1926 zag Johanna Josephina Weusthof het levenslicht in Rossum. In het grote gezin met twaalf kinderen – zes jongens en zes meisjes – was Annie een van de oudste. In het ouderlijk huis, gelegen naast het huidige Tram2, moest zij dan ook veel meehelpen. Het was hard werken, maar Annie bewaart er warme herinneringen aan. “We konden allemaal heel goed met elkaar De jongste was gehandicapt, maar daar waren we allemaal heel gek mee. Vader werkte in de confectie, bij Molkenboer in Oldenzaal, waar ze lakens maakten. Ik moest wel altijd heel veel lopen naar Rossum en Oldenzaal. In Rossum ging ik naar de lagere school en de kerk. En soms liepen we ’s ochtends vroeg naar de kerk en moesten we daar ook nog nuchter voor zijn.”
De beste in naaien, vrijstelling voor koken
Na de lagere school ging Annie naar de huishoudschool in Oldenzaal. Vanwege de thuissituatie – waarin zij als een van de oudste kinderen al volop moest meehelpen – waren er bepaalde vrijstellingen.
“Ik hoefde niet naar kookles omdat ik thuis al kookte voor mijn ouders en twaalf kinderen.” “Thuis stond ook een koe die ik soms ’s avonds in de wei nog met de hand ging melken. Wel had ik naailessen, daarin was ik de beste van de klas.
Na de huishoudschool ging ik werken in de confectie op ‘de bult’ in Oldenzaal. In die tijd was het oorlog. Bij een boer achter ons lagen allemaal Duitse soldaten. Elke avond kwamen er twee langs om te eten, maar we hadden er verder geen last van. We moesten zelf ook elke avond om 20.00 uur thuis zijn vanwege de avondklok. De volgende ochtend liep ik dan weer vroeg naar het werk”, aldus Annie.
Van briefuitwisseling tot bruiloft
Na de oorlog kwam Annie bij de Twentse Damast in Ootmarsum te werken. Hier hoorde ze voor het eerst over haar toekomstige echtgenoot Jan ter Horst. “Jan zat toen nog in Nederlands-Indië, waar hij vier jaar heeft gezeten. Jan kwam uit Ootmarsum. Andere dames op de confectie kenden Jan goed en hadden ons eigenlijk ‘gekoppeld’ voor briefuitwisseling. Jans beste kameraad was Johan Weustink. Hij vroeg of het goed was als hij Jan de groeten deed van mij. Toen Jan terugkwam heb ik hem een grote bloembak gestuurd. Bij Johan Weustink ontmoette ik Jan voor het eerst. Eigenlijk heb ik hem zelf nooit uitgezocht”, lacht Annie. Uiteindelijk stapten Jan en Annie in 1958 in het huwelijksbootje. Eerst op het gemeentehuis in Weerselo en later in mei in de Plechelmuskerk van Rossum. Aansluitend werd de bruiloft gevierd bij Hutten.
Snoepjes na het eten
Tot aan het huwelijk bleef Annie werken in de confectie. Echtgenoot Jan was werkzaam in het transport, bij Van Gend & Loos. Als kersvers echtpaar betrokken Jan en Annie hun eerste woning aan de Nieuwe Almelosestraat in Ootmarsum. Hier werden achtereenvolgens Tine, Jan, Erik, Robert en Carolien geboren. Met vijf kinderen werd het huis te klein, dus verhuisde het gezin in 1970 naar de Vijverstraat. 56 jaar later halen de kinderen in hetzelfde huis herinneringen op.
“Het kan wel kloppen dat ma de beste was bij de naailessen, want dat kon ze heel goed. “Wij liepen altijd in kleding die ze zelf maakte”
Onze vader kwam vaak bij schoenenzaken waar hij soms snoepjes meekreeg. Dat mochten we van ma pas na het eten vragen. Dan was het ‘goedenavond papa, heeft papa nog wat meegebracht?’” De eeuwelinge maakte zelf ook veel veranderingen mee, waaronder de komst van de televisie. “Vroeger hadden we een klein tv’tje. Ik weet nog dat er autoracen op was en ons Jan dacht dat de auto’s uit de tv kwamen. Dat was zo’n mooi gezicht, wat hebben we gelachen.”
KOSC-familie
Naast naaien hield Annie van sport. Tot haar 92e(!) wandelde en fietste ze nog elke avond. FC Twente en KOSC volgt ze nog altijd op de voet. Jan kwam uit een echte KOSC-familie, voetbalde er in het eerste en werd erelid. Zo wordt er in de winter nog altijd het Jan ter Horst-toernooi georganiseerd waar gestreden wordt om de Jan ter Horst-bokaal. Annie en de kinderen waren ook altijd bij KOSC te vinden, zo voetbalde zoon Erik zelf ook nog in het eerste. Ook haalde Annie haar gehandicapte broer Frans vaak op om mee te kijken bij KOSC. Het bankje dat ze als honderdjarige kreeg aangeboden staat dan ook bij KOSC.
Scherp met puzzels en rummikub
Annie’s man Jan overleed in 2005. Annie zelf woont nog altijd in hun huis aan de Vijverstraat, waar ze ook graag wil blijven wonen. Dit kan doordat zoon Jan bij haar woont en goed voor haar zorgt. Maar ook is Annie zelf – voor haar leeftijd – nog opvallend scherp van geest, zo blijkt ook wel uit de vermakelijke anekdotes die ze nog weet op te lepelen. “Ma volgt de voetbaluitslagen, leest de Libelle en KRO-gids, maakt nog steeds kruiswoordpuzzels en kan goed rummikuppen. Ze heeft laatst nog van haar dochter gewonnen”, lachen de kinderen. Naast haar vijf kinderen heeft Annie inmiddels ook twaalf kleinkinderen en vijf achterkleinkinderen. Ook van haar familie kreeg ze een bankje, dat in haar voortuin staat. Uit het opschrift blijkt wel dat de honderdjarige het leven nog altijd met humor bekijkt:
‘Alles geet slechter, behalve het vergett’n. Dat geet steeds better.’
