DINKELLAND - Wij waren op een prachtige zonnige winterse dag in Rotterdam. De stad die ik mijn jeugd heb leren kennen door Monopoly. Blaak, het Hofplein en de Coolsingel. “Koop ik…doe mij maar drie huisjes.”
Vanaf het station liepen we naar de indrukwekkende Erasmusbrug. Onze bestemming was museum Fenix, liggend net over de wereldberoemde brug. Het moderne museum, waarvan de deuren afgelopen voorjaar opengingen, vertelt het verhaal over migratie op unieke wijze. Door middel van tweehonderd foto’s, een kleurrijke en gevarieerde kunstexpositie en maar liefst tweeduizend koffers. Heel bijzonder.
Tijdens het dwalen door het koffersdoolhof luister ik naar de verhalen van de eigenaren. “Ik ben Daisy en dit is mijn koffer.” Zo begint ieder verhaal. De schat van verhalen gaat over vakantie, over vluchten, over verre reizen, over afscheid, over een nieuw begin. Veel koffers zijn doorgegeven, bijvoorbeeld van moeder naar dochter of in bezit geweest van vele familiegeneraties. Elke koffer heeft een uniek verhaal. Nooit bij stilgestaan wanneer ik stond te wachten bij zo’n band met koffers op Schiphol.
Wat blijft me bij van ons museumbezoek in de havenstad? De mensen op de foto’s die vertrekken, reizen en aankomen. De mensen die met hun koffers sjouwden en hun levensverhalen vertellen. Allemaal mensen zoals jij en ik. Geboren in een ander land of in een andere tijd. Ze willen maar een ding, gelukkig zijn. Diep in mij wist ik dat wel. Fenix heeft ervoor gezorgd dat dit besef op rake wijze weer boven is komen drijven.
