Na de strenge nachtvorsten deed de zondag zijn naam eer aan en zorgde het voor een fonkelende sneeuwlaag over ons landschap. Het Kaiserwetter was de vrieskou meer dan waard. Voor de grote ontdooiing hadden we een week vol winterpret. Ook in Dinkelland zag ik het nodige sneeuwballengeweld, sjeesdende sleetjes en genoeg FC Twente-sneeuwpoppen om een eigen supportersvereniging op te richten. Waar de een plezier beleeft, heeft de ander ergernis. De weercodes vlogen ons om de oren. Het was geen sneeuwpretje de weg op te moeten. Maar hoe snel sneeuwschuivers en zoutstrooiers alles begaanbaar maken, is bewonderingswaardig en mag ook wel eens gezegd worden. In Dinkelland hebben we genoeg plekken waar je denkt dat de aarde ophoudt, maar er hoeven maar een paar sneeuwvlokjes te vallen of de oranje zwaailichten komen eraan. Dat hebben de Rijkswaterstaat, provincie en gemeente prima voor elkaar.
Maar de echte overlast komt van hufters. En dan heb ik het niet over kwajongens die brievenbussen opblazen, maar over criminelen die brand stichten om onze hulpverleners in een hinderlaag te lokken en aan te vallen met een arsenaal waar Bommen Berend jaloers op zou zijn. De hufters dankzij wie de rest van het land geen vuurwerk meer kan afsteken. Hufters die zelfs van de sneeuwpret moord en doodslag maken. In Schiedam stonden ze vanaf een viaduct auto’s te bekogelen. Toen een zestigjarige inwoner hen erop wees dat dit levensgevaarlijk is, werd hij doodgeslagen. De verwachting is dat, na het vuurwerkverbod, het carbidschieten ook in de rest van het land trending wordt. Misschien kunnen we een nieuw element aan de traditie toevoegen. Vul de carbidkanonnen met hufters en knal ze het oude jaar – en het land – uit. Breng ze maar in busjes naar hier. Kanonnen genoeg in Dinkelland, dan schieten wij ze wel de grens over. Of nog beter: haal ons in busjes op zodat we de westelijke kustplaatsen kunnen leren carbidschieten. Dan zetten we de carbidkanonnen op de stranden en knallen we de hufters de Noordzee in.
