VKC’03 Heren 2 komt nét tekort in Losser: strijdlust tot de laatste seconde!

Onvoorspelbare tegenstander, vlijmscherpe start
Met maar liefst 34 spelers op de spelerslijst bij Losser en 24 namen op papier bij VKC’03, waarvan er uiteindelijk dertien het water in mochten, was het vooraf nog maar de vraag wie er daadwerkelijk aan de badrand zou verschijnen. Voor coaches Richelle en Michel werd pas laat duidelijk met welke tegenstanders ze rekening moesten houden. De scheidsrechters W. Kamp en P. Achterhuis hadden er in ieder geval zin in. Hun aanwezigheid en fluitsignalen waren door het hele zwembad voelbaar.

Vanaf de eerste seconden vlogen beide ploegen erin. Slordigheden in de aanval werden direct afgestraft en al na 31 seconden lag de openingstreffer van ZCL in het doel. VKC’03 liet zich niet zomaar wegzetten en Ruben Baas zorgde met een knappe treffer voor de gelijkmaker. De strijd was weer volledig open. Toch wist Losser vlak voor het einde van de eerste periode een gaatje in de VKC-verdediging te vinden en de bal achter doelverdediger Frank Holterman te schieten. Frank verving de afwezige Juan Reekers onder de lat.

Even de grip kwijt
De tweede periode begon hoopvol. VKC’03 zwom sterk en Dennis Pouwel was er als de kippen bij om de 2-2 binnen te schieten. Maar daarna raakte VKC even de regie kwijt en rook Losser zijn kans. De thuisploeg nam opnieuw de leiding na een toegekende Strafworp 

Toch bleef VKC’03 strijden. Niemand was van plan de handdoek zomaar in de ring te gooien. Marcel Ruesink zette dat kracht bij met een snoeihard schot uit zijn linkerhand, waarmee hij de stand terugbracht tot 4-3. Lang kon VKC daar echter niet van genieten. Door miscommunicatie in de verdediging profiteerde Losser opnieuw en werd het 5-3.

Een donkere periode, maar VKC geeft niet op
In de derde periode werd het er niet gemakkelijker op. Vooraf was afgesproken de midvoor dubbel te verdedigen, maar die tactiek kwam onvoldoende uit de verf. Voordat VKC’03 de organisatie weer op orde had, had Losser alweer tweemaal toegeslagen en stond er een pijnlijke achterstand op het scorebord.

Na een uitsluiting van Dennis Pouwel volgde een wissel die VKC zichtbaar nieuwe energie gaf. Ruben Baas profiteerde onmiddellijk en schoot de bal diagonaal tegen de touwen: 7-4! De achterstand was nog altijd fors, maar de ploeg kreeg weer geloof in een ommekeer.

Het spel werd feller en de duels steviger. Over en weer vielen uitsluitingen, maar beide ploegen wisten hun man-meer-situaties onbenut te laten. Met nog één periode te gaan moest VKC’03 dus alles uit de kast halen.

Jeugdige dadendrang brengt Losser aan het wankelen!
Opgeven staat niet in het woordenboek van VKC’03 Heren 2!

De laatste periode had eigenlijk meer dan vijf minuten netto speeltijd nodig om alle gebeurtenissen recht te doen. Teun Jorrissen pakte een uitsluiting en VKC’03 hield stand. Ondertussen begonnen de jeugdspelers steeds nadrukkelijker hun stempel op de wedstrijd te drukken.

Wes Koldemeule en Auke Klaren lieten zien dat jong talent bepaald niet bang hoeft te zijn voor grote momenten. Auke, normaal gesproken wat terughoudender, haalde van afstand verwoestend uit en ramde de bal tegen de touwen: 7-5!

Plotseling begon VKC’03 te geloven dat er in Losser nog écht iets te halen viel. De volgende aanval van de thuisploeg werd bij de zesmeterlijn vakkundig in de kiem gesmoord. Aan de andere kant was het opnieuw Marcel Ruesink die zijn klasse liet zien. Met een machtig afstandsschot, onderkant lat en raak, bracht hij de spanning terug tot 7-6.

Het werd stiller in Brilmansdennen. Losser voelde de adem van VKC’03 in de nek en de emoties liepen op. Zelfs de coach van Losser liet zijn ongenoegen richting de scheidsrechter blijken, die nota bene ook bij de eigen vereniging betrokken was. Voor VKC was dat vooral een teken dat de thuisploeg het ineens behoorlijk benauwd kreeg.

En toen was daar de nieuwe aanwinst van VKC’03: Martijn Putter! Met een fraaie actie en een flinke dosis koelbloedigheid werkte hij de gelijkmaker binnen. 7-7! Wat eerst een verloren wedstrijd leek, was plotseling weer een echte thriller.

Strafworp, gelijkmaker en een zenuwslopende slotfase
De spanning steeg met iedere seconde. Johan Webbink, die zich verdedigend even waande als doelverdediger, stopte de bal met twee handen. Helaas leverde dat een strafworp voor Losser op. Frank Holterman zat er nog met zijn vingertoppen aan, maar kon niet voorkomen dat de thuisploeg opnieuw op voorsprong kwam: 8-7.

Maar de jeugd van VKC’03 had inmiddels bloed geroken. Met veel arbeid op de midvoor werd ruimte gecreëerd en Teun Jorrissen kreeg de kans om van afstand uit te halen. De bal verdween opnieuw snoeihard in de touwen: 8-8!

Met nog negentig seconden op de klok lag alles weer open. Een overwinning zou een geweldige beloning zijn geweest voor de veerkracht die VKC’03 had getoond. Maar het venijn zat in de staart. Robert Meijer kwam op midachter tegenover een talentvolle jeugdspeler van Losser te staan en moest stevig ingrijpen. De scheidsrechter wees opnieuw naar de strafworpstip.

Onder hoogspanning nam Losser de strafworp en ditmaal was het raak: 9-8. VKC’03 had nog dertig seconden om een laatste creatieve aanval op te zetten en de gelijkmaker af te dwingen, maar de verlossende treffer bleef uit.

Verlies op het scorebord, maar niet in strijdlust
Zo trok Losser uiteindelijk aan het langste eind. Een zure nederlaag voor VKC’03, zeker omdat de ploeg zich in de slotfase vanuit een achterstand van drie doelpunten helemaal terug in de wedstrijd knokte.

Toch nemen de Tubbergenaren meer mee naar huis dan alleen een verliespartij. De jeugd liet zich nadrukkelijk zien, de nieuwe aanwinst Martijn Putter drukte direct zijn stempel en de ploeg bewees over veerkracht en karakter te beschikken.

En Losser? Die weet nu dat het volgende keer niet zomaar een avondje waterpolo wordt. VKC’03 Heren 2 heeft gezien waar de kansen liggen en weet wat er beter moet. Bij de return in Tubbergen gaan de mannen niet het water in om gezellig mee te doen. Dan gaat de strijd opnieuw los, met maar één doel voor ogen: winnen!

Want sportief blijven we natuurlijk wel. Maar die punten? Die willen we de volgende keer gewoon in Tubbergen houden!

VKC H1 en ORCA H1 houden elkaar in evenwicht
Orca uit Leeuwarden kwam jarenlang uit in de tweede klasse, waardoor het enige treffen met de Tubbergenaren jaarlijks plaatsvond in het eerste weekend van juli. In Schoonebeek zijn de clubs namelijk al jaren buren, dus bij binnenkomst was het een weerzien tussen bekenden. Door de degradatie had Orca de favorietenrol te pakken, zeker omdat VKC bijna twee uur in de auto had moeten afreizen.

Door het ontbreken van een aantal manschappen moest coach Renes zijn plannen bijstellen. In de eerste periode van de wedstrijd leek zijn boodschap echter aan dovemansoren gericht. De uitploeg moest oppassen voor de P-last, maar dat bleek lastig. Aanvallend kon alleen Rogier Krom iets terugdoen tegen de drie doelpunten van de thuisploeg.

Het fysieke spel resulteerde aan beide kanten in kansen, maar vooral Orca wist aanvallend meer te brengen. Met drie doelpunten in twee minuten leek 6-2 een stand van waaruit de ploeg verder kon uitlopen. Later bleek dit echter de grootste voorsprong die Orca deze wedstrijd wist te bemachtigen. VKC hield de koppen omhoog en onder aanvoering van Ruben Weghorst en Bas Webbink vond de ploeg weer aansluiting: 7-5.

Het conditionele aspect zou in de tweede helft van de wedstrijd de sleutel worden. Het publiek in Leeuwarden ging achter de eigen ploeg staan, waardoor er een fanatieke en af en toe zelfs grimmige sfeer ontstond. Routiniers Adam en Niek wisten in de derde periode gezamenlijk vier keer te scoren. Dankzij Ruben Weghorst eindigde voor de uitploeg voor het eerst een periode zonder achterstand.

De mannen uit Tubbergen zaten diep in de rode zone, maar roken dat er meer in zat. Binnen twee minuten werd een 12-10-achterstand omgezet in een 12-12-gelijkspel. Voor het eerst sinds het begin van de wedstrijd stond het weer gelijk. Dankzij ijzersterk keeperswerk, met een gestopte penalty van Coen, en een klassegoal van Bas op de midvoor werd zelfs de eerste voorsprong van de wedstrijd op het bord gezet. Orca kon door middel van een overtalsituatie weer op gelijke hoogte komen. Voor beide ploegen was het toen roeien met de riemen die ze hadden. Geen van beide slaagde er nog in het net te vinden, waardoor de eindstand op 13-13 bleef staan.

Bij de borrel had Gerben Eertman de hapjes en drankjes echter uitstekend verzorgd, waardoor de avond met nog een extra punt (taart) werd afgesloten. Nu een week rust en daarna op naar Vlaardingen.