Van opbouwen naar doorbouwen!

De basis was gelegd, veel spelers kenden onze manier van werken en met Ronny Braak erbij als assistent begonnen we vol vertrouwen aan het seizoen. Augustus begon zoals augustus altijd begint: met goede moed, nieuwe energie en een groep spelers die stond te trappelen om weer te beginnen. Met Ronny erbij ontstond direct een fijne, nieuwe dynamiek binnen de staf. Traditiegetrouw kon ik na het Noabertoernooi bij MVV weer op het matje komen bij mijn grootste fans én criticasters: ome Frankie en ome Arthur. De prestaties op dat toernooi waren niet bepaald om over naar huis te schrijven, integendeel. Het leek soms meer op een campingelftal dan op een ploeg met ambities. FC Bal-op-het-Dak kwam nog het dichtst in de buurt van onze vorm op dat moment: spelers die te laat kwamen, corveetaken die niet naar behoren werden uitgevoerd, wedstrijd- en presentatiekleding niet op orde en zelfs mobiele telefoons in de warming-up op het veld. Ik wist soms niet wat ik zag, van “doorbouwen” was op dat moment geen sprake.

Na het vertrek van ervaren jongens als Sem Dijkers, Kubilay Coban en Joshua ter Avest was ik vooral benieuwd wie er zou opstaan als leider binnen deze groep. Tijdens een teamgesprek liet ik bewust de ambitie om kampioen te worden even in de ruimte hangen. Want ambitie uitspreken is makkelijk. Het gedrag dat daarbij hoort, is vaak een stuk lastiger: ‘je wil wel kampioen zijn, maar je wil het niet worden’. Mijn aanvoerders Koen Lubbers en Guy van Straaten waren de eersten die de spiegel voorhielden. Hun boodschap was simpel: laten we ons eerst maar eens gaan gedragen als een eerste elftal. Precies dat antwoord hoopte ik te horen en zette de toon voor een geweldige eerste reeks van wedstrijden waarin we tot de voorlaatste wedstrijd aan de winterstop ongeslagen bleven.

Hoewel mijn doelstelling voorafgaand aan het seizoen lag aan de bovenkant van de middenmoot, deden we vijf wedstrijden voor het einde nog volop mee om het kampioenschap. Dat had ik vooraf eerlijk gezegd niet verwacht. Onderweg heb ik enorm genoten van deze ploeg. Van de energie, de drive en de manier waarop wedstrijden soms letterlijk uit het vuur werden gesleept. De thuiswedstrijd tegen BWO bijvoorbeeld. Met 0-2 achterstaan bij rust en uiteindelijk met 4-3 winnen. Of de uitwedstrijd tegen Helios, op dat moment de nummer één van de competitie. In minuut 89 en 90+3 alsnog de wedstrijd winnen. Dat zijn momenten die je niet snel vergeet. Ook zijn de wedstrijden tegen Enter Vooruit een bewijs van de ontwikkeling die dit team heeft doorgemaakt, met name de thuiswedstrijd was genieten. Een geweldige sfeer, een vuurwerkshow waar je opnieuw 'u' tegen zei en een wedstrijd die alles in zich had. Waar we in andere wedstrijden juist beslissend waren in de slotfase, gaven we het tegen Enter juist in die fase weg. Toch zag ik die avond vooral een ploeg die gegroeid was in volwassenheid. Een ploeg die geloofde in zichzelf en die tegen iedere tegenstander voor de winst speelde. Misschien was dat wel het moment waarop ik voor het eerst dacht: wij kunnen echt iets bijzonders neerzetten dit jaar.

Hoewel ik enorm gedreven ben om te presteren, liggen mijn eigen doelstellingen nooit alleen in resultaten. Natuurlijk wil ik wedstrijden winnen en zo hoog mogelijk eindigen. Maar ik geloof nog steeds dat resultaten een gevolg zijn van gedrag. Intensiteit leveren binnen alle teamtaken. Je rol accepteren. Positief blijven. Een teamspeler zijn. Als die zaken op orde zijn, volgt het resultaat meestal vanzelf. Een van de mooiste ontwikkelingen vond ik dat spelers hun rol begonnen te accepteren. Niet iedereen kan starten, maar iedereen in het team is belangrijk. Het woord wisselspeler verdween langzaam uit onze kleedkamer. Daarvoor kwam een nieuw begrip terug: gamechanger. Jongens die wedstrijden konden kantelen, energie konden brengen en een verschil konden maken op momenten dat het nodig was.

We moeten als club (en ik als trainer) beter leren genieten van onze successen. De teleurstelling van het mislopen van het kampioenschap was groot, ook bij mij. Maar soms vergaten we daardoor stil te staan bij wat we wél bereikt hadden. Een periodetitel. Nacompetitie. Tot het einde meedoen bovenin. Dat is niet vanzelfsprekend. Zeker als ik vervolgens naar anders clubs in Almelo kijk, dan zie ik AVC Heracles en Luctor strijden voor lijfsbehoud in de vierde klasse en ON degraderen naar de derde klasse. Dan hebben wij het met een derde plaats, een periodetitel en deelname aan de nacompetitie natuurlijk helemaal niet slecht gedaan. Sterker nog: daar mogen we best trots op zijn.

Toch denk ik dat er ook een andere belangrijke les in dit seizoen zit: niet hoe je meedoet om een kampioenschap, maar wat er nodig is om er daadwerkelijk één te winnen. Dat gaat voor mij over leiderschap. Ik zie dat niet als iets dat alleen gaat over praten, coachen of het dragen van een aanvoerdersband. Leiderschap gaat ook over het afmaken van wedstrijden. Op het juiste moment de juiste energie leveren. Weten wanneer je een duel moet winnen, wanneer je slim moet zijn of wanneer je een wedstrijd simpelweg over de streep moet trekken. Tegen de Zweef lieten we twee keer in de slotfase kostbare punten liggen en tegen Wilhelminaschool pakten we in twee wedstrijden geen enkel punt. Achteraf zijn dat precies de wedstrijden die het verschil maken tussen meedoen om een prijs en daadwerkelijk een prijs winnen. In mijn optiek is dat de grootste les die deze groep nog te leren heeft.

Ik heb genoten van mijn ploeg. Van de energie, de drive en de passie die deze gasten iedere week weer op de mat wisten te leggen. In mijn trainingsschriftje staan 77 trainingsmomenten beschreven met een gemiddelde trainingsopkomst van 81 procent. Voor mij zegt dat veel. Het zegt dat spelers graag naar de club komen. Dat ze bereid zijn te investeren. Dat er plezier is. Want uiteindelijk kun je niemand dwingen om vier keer per week ergens energie in te steken.

Tot slot: voetbal gaat uiteindelijk niet alleen over winnen en verliezen. Het gaat ook over mensen. Dit seizoen verloren we met Doom Haghuis een echte PH-man. Iemand die jarenlang onderdeel was van onze vereniging. Organisator van het darttoernooi, vaste bardiensten, altijd aanwezig. Juist zulke mensen laten zien wat een club werkelijk is. Zijn verlies raakte mij.

Voor mij wacht nu eerst nog een mooi toetje. Het begeleiden van de Almelose Selectie tegen Heracles Almelo. Een prachtige ervaring waar ik enorm naar uitkijk. Niet voordat we dit seizoen eerst op een fantastische wijze gaan afsluiten op Mallorca. Altijd goed voor mooie verhalen, die overigens niet allemaal geschikt zijn voor op papier.

Vorig jaar schreef ik dat het fundament was gelegd. Dit seizoen hebben we daarop doorgebouwd. We hebben geleerd wat er nodig is om bovenin mee te doen. De volgende stap is leren hoe je het afmaakt. Na het opbouwjaar en het doorbouwjaar wordt het volgend seizoen tijd voor….. Met Jorn toegevoegd aan de staf hebben we opnieuw een echte PH-jongen aan de club weten te binden. Zijn rol als HJO en assistent-trainer kan een mooie brug vormen tussen de O17, O19 en onze selectie. Over de precieze invulling gaan we nog verder in gesprek, maar zijn ervaring als speler én zijn betrokkenheid bij de club maken hem een waardevolle toevoeging. Het is supermooi dat PH de jeugd teams weer op divisie niveau heeft, maar ik mis wel eens de echte ambitie om ook met ons eerste elftal die volgende stap te maken. Randvoorwaarden scheppen om maximaal te presteren. Daar ga ik in de zomer ook voor mezelf over nadenken, hoe krijgen we de gezamenlijke lat elke dag een stapje omhoog.

Ik wens jullie allemaal een heerlijke vakantie. Geniet, laad op, blijf gezond! En tot snel, bij onze fantastische club.

Stefan Olde Olthof