COLUMN - Dit is in de regel een plekje waar het gewone leven ter sprake komt. Vaak een glimlach, af en toe een traan. Mijn dagelijkse leven vormt daarvoor de basis. Allemaal goed te overzien. Gebeurtenissen in je eigen leven, de microschaal, als uitgangspunt voor een wekelijks verhaaltje. Geen politieke beschouwingen, geen meningen ventileren over wat in de wereld gebeurt. Niet de dominee, niet de betweter. Ik voel me daar senang bij.
Op weg naar 4 mei wordt de wereld echter veel groter dan die van Peters Pen. Ook een stuk ingewikkelder. Dat denk ik ieder jaar weer wanneer ik begin met nadenken over een woordje dat ik mag uitspreken tijdens de dodenherdenking op het kerkhof in ons dorp. Ook dit jaar valt deze eer mij te beurt. Als ik mijn voordrachten van de afgelopen jaren nog eens doorlees, kom ik tot de ontdekking dat het eigenlijk weinig verschil maakt. Net als mijn wekelijkse schrijfsels hebben al mijn overdenkingen een persoonlijk vertrekpunt. Zo refereerde ik twee jaar geleden aan de tv-serie ‘De Joodse Raad’. Ik vertelde wat die serie met mij deed en wat ik ervan had geleerd. Vorig jaar stond ik stil bij de term ‘gelukszoeker’, waar vaak denigrerend over wordt gesproken. Wat is er mis met iemand die op zoek is naar geluk? In de Tweede Wereldoorlog hadden we vluchtelingen uit het westen van ons land die hun geluk hier zochten en vonden. De vele oorlogen, toen en nu, en de ellende die daaruit voortkomt is niet in woorden te bevatten. Toch bieden persoonlijke ervaringen aanknopingspunten om er iets over te zeggen. Ik ga mijn best weer doen.
Peters Pen
