COLUMN - Het beroep is bijna uitgestorven. Ons herenkoor heeft er nog eentje en daar zijn we heel erg blij mee. Een koorarchivaris. Een koorarchivaris is verantwoordelijk voor het klaar leggen, weer innemen en bewaren van de liedteksten die we tijdens een dienst zingen. Een kind kan de was doen? Vergeet het maar.
Wij zingen regelmatig gezangen tijdens een viering uit verschillende bronnen. Vier zangbronnen gebruiken we minimaal: het misboekje, een kopie, de missaal en de zogenoemde Randstad-bundel. De koorarchivaris zorgt ervoor dat alle leden van het herenkoor op het juiste moment het goede document in de hand hebben, zodat we allemaal hetzelfde lied zingen. Dat klinkt wel zo mooi. Niet alleen tijdens de missen zorgt hij hiervoor maar ook wanneer we repeteren. De koorarchivaris is altijd als eerste present en verlaat consequent als laatste van ons koor, de kerk. Hij doet het licht aan en hij doet het licht uit. Wij moeten er niet aan denken om te gaan digitaliseren. Leve ons papieren archief! Wat is er mooier om Gregoriaanse gezangen als het Kyrie, het Gloria, het Sanctus en het Agnus Dei te zingen uit zo’n klassiek dik donkerblauw missaal, met flinterdun, spekglad papier. Die gezangen van een IPad zingen, vinden wij vloeken in de kerk. Het is een lust voor het oor om op zondagmorgen tijdens een eucharistieviering, wanneer we het juiste lied opzoeken, het knerpend knisperen van papier te horen. We hebben nu even een probleem. Onze koorarchivaris is helaas een poosje uit de running. Hoewel hij onvervangbaar is, doen wij een poging. Gaat goed komen, Herman.
Peters Pen