COLUMN- Als millennial behoor ik tot de eerste generatie die is opgegroeid in een tijdperk van digitalisering waarin computers, mobiele telefoons en internet werden geïntroduceerd in de huishoudens. Iedereen uit deze generatie hoort meteen de kakofonie van schelle, piepende en schrapende tonen in zijn of haar hoofd bij het woord inbelinternetverbinding. Of de kreet ‘ga van het internet af, ik moet bellen!’, nadat je – na een half uur inbellen – vijf minuten op het World Wide Web hebt kunnen surfen.
Boven mij zat Gen X die dan weer gefrustreerd raakte als ze moesten opstaan om van zender te wisselen of de antenne te draaien voor beter beeld. Of opnieuw moesten beginnen op de Super Nintendo omdat ze het spel niet tussentijds konden opslaan. Inmiddels is het gros van Gen Z aan het werken of studeren. Bij hen sloeg de paniek toe als wifi nog maar één streepje had of de batterij op overlevingsmodus ging zonder het levensinfuus – de powerbank – in de buurt. Waar Gen Z wel eens wordt beschimpt om hun gebrek aan arbeidsethos, slaan zij terug met de term boomer als karikatuur voor een ietwat ouderwetse en wereldvreemde generatie. De babyboomers groeiden dan ook op in een analoog tijdperk waarin verdwaald nog echt verdwaald was. Wel zagen ze de wereld bereikbaar worden toen de tv de radio verving op de centrale plek in de woonkamer en autorijden, vliegen – en daarmee vakanties naar het buitenland – toegankelijk werden voor de middenklasse.
De opkomst van al die apparaten en technische snufjes is leuk, maar stelt weinig voor met wat onze oudste nog levende generatie heeft meegemaakt. Zij worden de Stille Generatie genoemd omdat ze de (gevolgen van) de crisis van de jaren 1930 en de Tweede Wereldoorlog meemaakten. Hun leven stond in het teken van de wederopbouw: hard werken en discipline. Klagen of opvallen was er niet bij. Als redacteur voor deze weekkrant heb ik regelmatig de eer om mensen van de Stille Generatie te bezoeken voor een huwelijksjubileum of verjaardag met drie cijfers. De nuchterheid en eenvoud zijn dan altijd aanwezig. “Doo mer gewoon, dan dooj a gek genog.” “Wie hebt nig zovul metmaakt”, hoor ik regelmatig tijdens interviews. Maar als het dan over de oorlog gaat weten ze altijd waar in hun buurt een vliegtuig neerstortte, verzetsleden of NSB’ers bijeenkwamen, onderduikers zaten of waar Duitse soldaten zich toegang verschaften. Daarmee heeft de Stille Generatie meer meegemaakt en meer te vertellen dan alle generaties na hen zich kunnen voorstellen. Zij zijn de laatste getuigen die Bevrijdingsdag nog live hebben meegemaakt. Dat moeten we koesteren, zodat we hun verhalen kunnen blijven doorgeven. Zodat we hen die hun leven gaven voor onze vrijheid kunnen blijven herdenken. En Bevrijdingsdag kunnen blijven vieren. Van de boomers tot Gen Z en alle generaties die nog komen gaan.
