Echtpaar Zomer-Evers viert briljanten huwelijk

Op 31 mei 1937 werd Wim Zomer geboren aan de Spinnerstraat, ‘achter het spoor’ in Borne. Na de moeilijke oorlogsjaren beleefde hij er, met zijn oudere zus Ali, een mooie jeugd. Na de lagere school in Borne ging Wim naar de Wilhelminaschool, de toenmalige fabrieksschool in Hengelo. 

Bewogen jeugd

Een jaar later, op 26 juni 1938, werd Ali Evers geboren op ‘Boerderij De Waarbeek’ in Hengelo. Ali was de oudste in het gezin dat verder bestond uit een jongere broer en zus. Zij kenden een bewogen jeugd. “In de oorlog hebben we een paar nachten veertig Duitse soldaten in huis gehad, dat was heftig. Bij de bevrijding was onze boerderij in brand gestoken. Aan de Pruisische Veldweg was een huis waar Duitsers hadden gewoond, daar konden wij toen intrekken. We hadden een paar vrijgezelle ooms en tantes die erbij inwoonden. Als oudste kleinkind had ik een hele mooie tijd. Later kwamen we in de Rembrandtstraat te wonen. In Hengelo ging ik ook naar de lagere school en de ‘spinazieacademie’ oftewel de huishoudschool. Een zwart moment was toen mijn moeder op 45-jarige leeftijd overleed. Ik werkte een jaar in de confectie, maar moest daarna thuis het huishouden gaan doen. Toen mijn vader daarna, op mijn 18e, hertrouwde ben ik bij mijn opa en oma gaan wonen”, aldus Ali. 

Marktmensen

De jonge Wim en Ali ontmoetten elkaar voor het eerst op de dansvloer van De Waarbeek, waarna Wim Ali voor het eerst naar huis bracht. Een kleine tweeënhalf jaar later, op 30 december 1960, stapten zij in het huwelijksbootje. Op 22- en 23-jarige leeftijd trouwden Wim en Ali op het stadhuis in Hengelo. Het kersverse echtpaar trok in een gedeelte van een oude boerderij aan de Langelermaatweg in Hengelo. Later woonden zij in dezelfde plaats in een flat en in een nieuwbouwwoning in Groot Driene. In de boerderij werd zoon Bert geboren, en in de flat dochter Elly. Absoluut dieptepunt was het verongelukken van Bert op negenjarige leeftijd. Samen waren Wim en Ali in de wijde regio actief op de markten met hun stoffen en later wol- en handwerk handel. “We gingen allebei met een auto en aanhanger erachter op pad. Dagelijks stonden we samen op de markten. Het was hard werken, maar we hebben het altijd met plezier gedaan”, vertelt Wim. Ali: “Ik heb vroeger heel veel zelf genaaid. Met de stoffen en het handwerken zijn we begonnen op de markten in Twente en de Achterhoek. Later hadden we er ook een winkel bij in Hengelo. Met de collega’s hebben we altijd heel veel schik gehad. Iedereen zat met truien voor de televisie, maar ineens was het niet meer ‘in’. Toen hebben we de winkel gesloten. Na de laatste verkoopdag was er ook nog brand, die begon in de tegenoverliggende supermarkt in Klein Driene. Wim heeft daarna nog tot zijn vroeg-pensioen bij een detacheringsbureau gewerkt.” 

Warm bad

Vijfendertig jaar geleden verhuisde het echtpaar naar Deurningen, terwijl dochter Elly naar Goor verhuisde. Wim: “Via een collega werden we getipt over een huis dat te koop stond in de Wilthuisstraat te Deurningen. We gingen kijken op een mooie zomerdag. Het was heerlijk rustig en twee dagen later hebben we het huis gekocht. Als buitenstaander in een klein dorp gaan wonen is prima gelukt. Je moet er zelf voor openstaan. We hebben meteen met alle buren kennisgemaakt en ik ging bij de tennisvereniging. We zijn in een warm bad terechtgekomen.” Later kregen Wim en Ali bekende buren. “Wij woonden er zeven jaar toen een oude buurvrouw overleed. Voor de grap zei ik tegen Elly en haar man ‘als je nog eens in Deurningen wilt wonen…’. Een paar weken later hadden we nieuwe buren”, lacht Ali. 

Positieve instelling

Inmiddels hadden Wim en Ali met Anneloes en Jolien twee kleindochters. Het oppassen werd een heel stuk makkelijker toen zij naast hen kwamen wonen. Wims zus Ali woonde in Australië. Met de families kwamen zij enkele keren over en weer bij elkaar. Een van de hoogtepunten was de drie maanden durende camperreis door Australië. Naast tennis is Wim lange tijd actief geweest bij judo en was hij lid van muziekvereniging Concordia. Naast het handwerk hield Ali ook van tennis. “Nu spelen we samen jeu-des-boules. Sinds veertien jaar wonen we in een mooie seniorenwoning aan de Eschgaarde, en hier hopen we er door de voordeur uit te gaan”, lacht Ali. “We hebben weleens teleurstellingen gehad, maar hebben een positieve instelling: de mooie dingen blijven zien en doorgaan.”