Diamanten huwelijk voor Jan en Marianne Hogebrink: liefde overwint alles

Op 9 augustus 1966 stappen Jan (nu 87) en Marianne (nu 83) in het huwelijksbootje. Eerst voor de wet en op dezelfde dag in de hervormde kerk in Denekamp. Bij afwezigheid van dominee Plomp voltrekt dominee Postma het huwelijk. Het jonge echtpaar betrekt de slagerswoning bij de slagerij aan de Gronausestraat.
Het is nog in de tijd dat in de slagerij alles zelf wordt gedaan: van het slachten tot en met het uitbenen. Jan gaat vaak naar de veemarkten, o.a. in Doetinchem. “Ik wilde alleen het beste.” Losser telt dan zeven slagerijen. Het zijn mooie tijden met veel vaste klanten. “Op zaterdag haalden mannen die uit nachtdienst bij Van Heek kwamen vlees. Dat was al vaak rond zes uur ’s ochtends en het was altijd gezellig”, vertelt Marianne.

Buurtvereniging
Het stel krijgt drie dochters: Henriëtte, José en Diane. Inmiddels zijn er zes kleindochters, een kleinzoon en drie achterkleinzoons met een vierde op komst. Eind jaren negentig verhuizen Jan en Marianne naar De Zoeke en bestieren de boerderij met koeien van Jans ouders. “We hadden daar een geweldige buurtvereniging met veel gezelligheid”, kijkt Marianne terug. “Vooral de fietstochten die we destijds hadden waren prachtig.” Na het overdragen van de slagerij in 2002 richten ze zich op de koeien en de kalfjes. Ook duivenmelken was een favoriete bezigheid van Jan.

Grossglockner
Regelmatig werd de fiets gepakt, maar om gezondheidsredenen gaat dat niet meer. Marianne fietst af en toe nog een rondje of om een boodschap te doen. Verder houdt ze de tuin bij. Voorheen maakte ze graag 3D-schilderijen, speelde mandoline, deed aan volleybal en hield van dansen. Jan interesseert zich voor sport.
Op vakantie gaan is niet helemaal hun ding. Daar was nooit tijd voor. Ooit zijn ze met de bus naar de Grossglockner geweest toen de kinderen nog jong waren, maar Marianne wilde na een paar dagen al graag weer naar huis. Af en toe een dagtochtje naar Giethoorn of in de buurt paste beter.

Dag en nacht bij elkaar
“Zestig jaar zijn voorbijgevlogen. We hebben veel meegemaakt”, blikt Jan terug. “Wat is het ontzettend snel gegaan.” Marianne bevestigt dat: “We hebben Losser zien groeien. Toen stond de Martinuskerk er net en nu is deze alweer afgebroken.”
In die zestig jaar zijn de twee dag en nacht bij elkaar geweest, in voor- en tegenspoed. “Af en toe een meningsverschil hoort erbij”, vinden beiden, maar het ging nooit over onoverkomelijke dingen. Hoe dat dan opgelost werd? Daarop weet Marianne het antwoord: “Liefde overwint alles!”