COLUMN - Nu er voor de onderdrukte Iraanse bevolking weer hoop gloort aan de horizon, is het te hopen dat The Donald en co op een humane manier doordrukken zodat het weerzinwekkend wrede regime – voor zover mogelijk – met tak en wortel wordt uitgeroeid. Dat is nogal een opgave zonder boots on the ground, maar het scheelt dat het weer mooi fietsweer wordt nu de prijzen aan de pomp exploderen
En om de suikeroom achter alle terreur in het Midden-Oosten weg te krijgen én de vrijheid van alle Iraniërs voor het tijdperk van de ayatollahs terug te krijgen, wil ik best wat vaker de fiets pakken. Of iets meer betalen aan de pomp. Wat mij betreft geven ze onze Oranje vriend in het Witte Huis zelfs de Nobelprijs als hij het voor elkaar krijgt dat Iraanse vrouwen weer in bikini over het strand kunnen – iets dat daar de normaalste zaak van de wereld was voordat de ayatollahs in 1979 de macht grepen. De enige naoorlogse bevrijding die ik – en alle naoorlogse Nederlandse generaties met mij – heb meegemaakt, is wanneer ik na een verkoudheid weer vrij kan ademen. Nu we na het carnavallen en wintersporten weer uit een griepepidemie komen, zullen er weer aardig wat neuzen worden bevrijd wanneer de dikke groengele slierten in de tukdook verdwijnen. Gelukkig helpt het weer daarbij mee. De tijd van het jaar was goed te zien in het beeld bij De IJskuip dat afgelopen weekend weer openging: de een draagt nog een muts terwijl de ander al in de korte boks loopt. De meeste ijsliefhebbers droegen overigens een helm omdat ze vanuit de Nordhornse kant van het Almelo-Nordhornkanaal kwamen fietsen. Het eerste ambachtelijke ijsje onder de zon smaakt er vast niet minder om. Hopelijk is deze vrijheid ook snel voor de Iraniërs weggelegd – en kunnen daar de helmen af en de bikini's aan.
