Er kwam de afgelopen week van alles aan mijn lens voorbijgevlogen, maar gelukkig bleef er af en toe ook wel eens één stilzitten, wat het vastleggen iets makkelijker maakte. Onder andere de geelgors waarvan het mannetje wel iets van een kanarie heeft met zijn prachtige verenpak.
Ze laten zich nu duidelijk zien en horen en zoeken vaak een hoog punt waarvandaan ze hun klank de omgeving inslingeren. De vrouwtjes zijn iets minder opvallend met hun bruine verenpak.
Een vroeg terugkerende broedvogel is de witte kwikstaart. Met hun op en neer wippende lange staart en de golvende vliegbeweging zijn deze vogels zeer makkelijk te herkennen.
Hoewel ik ze vaak voorbij zie komen heb ik ze hier nog niet eerder benoemd: bosfazanten. De vrouwtjes vallen nauwelijks op met hun geweldige schutkleur, maar de mannetjes daarentegen lopen maar al te graag te pronken met hun gekleurde verenkleed. Het zijn echte standvogels, die je in de winter ook geregeld in groepjes ziet lopen.
