The Untamed Word bestaat één jaar

Het leven heeft me eigenlijk altijd al gefascineerd. Niet alleen de mooie dingen, juist ook de rauwe kanten ervan. Ik kan me verwonderen over hoeveel er in één mensenleven kan gebeuren. Over liefde en verlies, de mensen die we ontmoeten, de keuzes die we maken en alles wat ons onderweg vormt.

Het leven. Niet altijd mooi. Wel echt.
Het eerste zaadje voor The Untamed Word werd in mei 2025 geplant, in Oostenrijk. Vier dagen lang luisterde ik daar naar het levensverhaal van Romina Pattiasina. Naar alles wat één mensenleven kan bevatten en dat wat haar door haar ouders en grootouders was meegegeven. Ik weet nog dat ik daar heel sterk voelde: dit is het. Dit is mijn ding. Schrijven over het echte leven.

Mijn plan was om dit naast mijn werk te gaan doen. Maar daar dacht mijn lijf anders over. Ik kwam in een burn-out terecht en kon alles alleen nog maar langzaam doen. Ik moest vertragen. Juist in die periode ontstond The Untamed Word. Ik ging schrijven en maken en begon steeds beter te begrijpen waarom dit werk mij zo raakt.

Als we midden in ons eigen leven zitten, zien we lang niet altijd wat we allemaal hebben meegemaakt, gedragen, gegeven en opgebouwd. Het leven kan ons pijn doen en die pijn kan ons lang vasthouden, terwijl er daarnaast ook zoveel kan groeien: kracht, zelfvertrouwen, liefde en het vermogen om steeds opnieuw verder te leven. Soms zie je pas als iemand jouw verhaal aan je teruggeeft hoeveel er naast elkaar heeft bestaan. Verdriet én liefde. Verlies én nieuwe ontmoetingen. Kwetsbaarheid én kracht.

Toen ik verhalen uit mijn eigen familie begon te schrijven, werd iets wat ik blijkbaar al langer voelde steeds duidelijker:

Geen enkel verhaal mag ongezien blijven.
En dat is wat ik met The Untamed Word doe: het leven via woorden een plek geven.

Dat kan een persoonlijke brief zijn, een levensverhaal in een boek of, als er maar een paar woorden nodig zijn, een handgetypte A5-print. Die woorden typ ik één voor één op mijn rode Olympia-typemachine. Ik luister, voel en schrijf wat ik zie. Daarmee geef ik een stukje leven terug. Niet als levensles of advies, maar als jouw eigen verhaal, in woorden die je misschien zelf nooit zo had kunnen opschrijven. Om te lezen, een plek te geven, te bewaren of cadeau te doen.

Na een jaar merk ik dat The Untamed Word steeds meer naar buiten beweegt. Mijn brieven hebben mensen ontroerd, de eerste prints staan bij mensen thuis, mijn eerste boek voor iemand is in de maak en eind oktober sta ik op de Landgoed Twente Fair in Oldenzaal.

En voor mij is dit nog maar het begin. Ik droom verder. Ooit wil ik een eigen galerie creëren: Podium van het Leven. Een plek waar het leven zichtbaar mag zijn. Niet alleen de mooie kanten, maar juist ook de verhalen waar we soms liever van wegkijken. Verlies, ziekte, mishandeling, een strenge geloofsopvoeding of het verlies van een kind. Ook dat is het leven.

Ik geloof dat ieder leven iets aan een ander kan geven. Herkenning. Hoop. Kracht. Liefde. Misschien simpelweg het gevoel: ik ben niet de enige. Daarom wil ik verhalen zichtbaar maken van mensen die misschien nooit in een geschiedenisboek terechtkomen, maar die wel hebben geleefd.

Want elk mens doet ertoe.