Op 11 april jl. was het zover: een langverwachte reünie, waarbij herinneringen tot leven kwamen en oude banden opnieuw werden aangehaald. Met het leerlingenschriftje onder de arm - vol namen van Tubbergse kleuters, opgetekend door zuster Annella Sommer - stapte ik café De Kroeg binnen. Een bijeenkomst die al snel veel meer bleek te zijn dan alleen een weerzien.
Het initiatief voor de reünie lag in handen van Ilse, Mariëlle, Sabine en Sisi. Eerder was er al eens een reünie georganiseerd bij 't Oale Roadhoes voor de beide klassen van De Wiekslag (geboortejaar 1966 / 1967). Dit keer wilden de organisatoren het groter aanpakken door ook oud-leerlingen van De Marke uit te nodigen. Een logische keuze, want velen van ons deelden niet alleen de lagereschooltijd, maar ook herinneringen aan de kleuterschool, sportactiviteiten, uitgaan en de middelbare school.
De organisatie had de beschikking over een namenlijst van oud-klasgenoten die te zien waren op de klassenfoto’s van kleuterschool Miriam, destijds. Het achterhalen van actuele contactgegevens bleek echter een flinke uitdaging, wat het des te bijzonderder maakte dat er uiteindelijk velen aanwezig waren.
Interessant is het leerlingenschriftje van Zuster Annella. Hoewel zij vanaf het begin van haar kloosterjaren betrokken was bij het kleuteronderwijs, begon haar Tubbergse periode in 1944 en duurde deze tot haar pensionering in 1974.
Haar schriftje bevat de namen van alle leerlingen die de bewaarschool – later de kleuterschool – in Tubbergen hebben bezocht. Het begint al met namen van kinderen die in 1939 zijn geboren. Niet alleen de namen zijn vastgelegd, maar ook geboortedata en later zelfs adressen.
Het is bijzonder om te zien waar iedereen destijds woonde; het voelt als een kleine tijdreis door het dorp. Naast mijn eigen naam zie ik in dit schriftje allerlei bekende namen staan. Bij het doorbladeren komen dan ook tal van herinneringen aan vele Tubbergenaren naar boven.
Zuster Annella zelf wordt door velen herinnerd als een warme en buitengewoon lieve persoonlijkheid. Op mijn rapport stond destijds zelfs een 10 voor “lachen” – al vermoed ik dat zij die waardering royaal uitdeelde. Zij behoorde tot de congregatie van de zusters Franciscanessen en woonde eerst in het zusterhuis aan de Oranjestraat, later op De Eeshof.
De reünie zelf was zonder meer geslaagd en duurde tot in de late uurtjes. Het was bijzonder om opnieuw in gesprek te gaan met klasgenoten die je soms al tientallen jaren niet meer had gezien of gesproken. Verhalen werden gedeeld en herinneringen opgehaald.
De avond liet zien dat, hoewel de jaren verstrijken, de wortels van vroeger diep blijven zitten – en dat een eenvoudig weerzien voldoende is om ze weer tot leven te brengen.
Martin Paus
