COLUMN - Kennissen van ons waren 40 jaar getrouwd. Daarom kregen wij een uitnodiging op de mat voor hun feest. Niet thuis, niet in een tent maar in een café. Eindelijk weer eens.
Ik had er zin in, alleen al door de prachtige kaart. ‘Herinnert u zich deze nog nog nog?‘ werd mij op de voorkant toegeroepen Daar zit muziek in dacht ik meteen. Ook voorop een foto van het jubilerende stel. Uit 1986. Kijkend naar het prentje dacht ik aanvankelijk dat we een feestje hadden van Hanny (van de Rekels) en Aad (de Mos). Ik zei nog ietwat verbaasd tegen mijn vrouw: “Waar ken jij Hanny en Aad van? Dat wij op hun feestje mogen komen, leuk!” Maar ik keek nog eens wat beter en toen zag ik het, het jubelende duo was Elly & Eef. Zat er trouwens niet eens zover naast, Elly & Eef, Hanny en Aad, evenveel lettergrepen. Het was een prachtig feest en er zat inderdaad muziek in. Een driemans band (drum, synthesizer, gitaar) speelde er lustig op los. Ondertussen riepen de obers in een prima tempo rond met dienbladen, rijkelijk gevuld met het goudgele gerstenat. En opeens gebeurde het. Ik ging iets doen wat ik in minstens 30 jaar niet meer gedaan had. De band zette ‘De Engelbewaarder’ in. Niet de versie van Mieke. Ik dacht stiekem ‘zou het vanavond dan eindelijk weer …? Echt?’ Ik zag ondertussen een mensenslang, handen op elkaars schouders, dreigend op mij afkomen. En warempel, ik liet me door de bruid verleiden, ik liep de polonaise! Ging verrassend soepel moet ik zeggen. Ach ja, zwemmen en polonaise lopen verleer je nooit.
Peters Pen
