COLUMN - De kerk krijgt via de burgerlijke stand verhuizingen door van wie staan ingeschreven als lid. Daarmee worden ook nieuwe inwoners, die eerder bij een andere gemeente hoorden, bij ons gemeld. Het gaat alleen om namen, adressen, geboortedatums... Zo verscheen twee jaar geleden op mijn computer meneer Gijs. Hij kwam uit het westen van het land, was 93 en bleek te worden verzorgd op de gesloten afdeling van St. Franciscus, waar meer mensen met Alzheimer wonen.
Het personeel verwees mij naar een lange, statige man met een grote bril. Om de overige bewoners niet te storen, gingen we naar zijn kamer. We begrepen geen van beiden waarom hij in Ootmarsum terecht was gekomen. Gijs vertelde dat hij nooit getrouwd was en ook geen kinderen had. Misschien woonden er neven of nichten, kinderen van zijn broers en zussen, in de buurt. De verhalen die ik hoorde klonken verward. Het grootste deel van zijn leven had hij bij een bloemenveiling gewerkt, van vrachtwagenchauffeur tot bedrijfsleider. Samen met zijn hondjes was hij altijd zelfstandig geweest en had prima voor zichzelf gezorgd. Nu ging alles anders, maar klagen had geen zin. Een hond was weggelopen en waar de ander was, wist hij even niet. Wel waren hier erg veel vrouwen om hem heen. Dat leek mij gezellig. Nee, ze stinken…, was zijn antwoord. Er lag een schrift op de kamer waarin kort zijn levensloop stond. Ik vertelde iets over de kerk, we hadden een gezellig gesprek over ditjes en datjes. We troffen we elkaar nog een paar keer op de afdeling, als ik andere gemeenteleden bezocht. De laatste keer zat hij in een trippelstoel. Lopen ging niet meer en zo kon hij zich toch nog vrij bewegen. Pas hoorde ik dat Gijs was overleden. Ieder mens is uniek.
Gijs, rust zacht.
Ds. Roelof Kloosterziel
