Echtpaar Pikkemaat-Peters zestig jaar getrouwd

Gerrit Pikkemaat werd op 18 april 1939 geboren aan de Frensdorferweg in Lattrop. Hij was de zesde in het gezin dat bestond uit twee zussen en acht broers. Uit zijn eerste jaren herinnert Gerrit zich nog nare momenten uit de oorlog. “Mijn vader zat overal in als bestuurder, dus hij wist te veel. Hij heeft nog drie dagen vastgezeten in Veenhuizen omdat hij geen bonnetje had. En de Duitsers konden je zo ophalen om aan het werk te zetten. Met tien kinderen thuis was moeder hartstikke bang. Er is ook eens een vliegtuig vlakbij ons neergestort. Die was in Klausheide aangeschoten en kwam richting onze boerderij. ‘Allemaal het huis uit!’, zei vader. Het vliegtuig zakte langzaam, maakte zo’n 300 meter voor de boerderij een pirouette en ging de grond in. De buurman was 50 meter verderop aan het houtkappen, hij kwam lijkbleek bij ons op het erf.”  “Het was net El Dorado!”

El Dorado

“Maar wat mij het meest bijstaat is de bevrijding en de fijne jeugd daarna”, vervolgt Gerrit zijn verhaal. “Wij woonden op de boederrij vlak bij het Jongkind monument en gingen op de klompen naar de ‘oale school’. Het hele Lattropper Veld was nog heideveld en er was een heel groot bos bij. We hebben er prachtig gespeeld. 

Jeugdliefde op het ijs

Iets verderop in Lattrop, op een boerderijtje aan de Bergvennenweg, zag op 11 mei 1942 Truus Peters het levenslicht. In het gezin dat bestond uit twee broers en vijf zussen was Truus het vierde kind. Hoewel Truus het zelf niet bewust meemaakte, zat ook aan de Bergvennenweg de angst erin dat de Duitsers haar vader zouden oppakken omdat ze jonge mannen nodig hadden. “Mijn vader werkte in het grondwerk. Met de inval van de oorlog zat hij nog in Oss. Hij is toen binnendoor langs de grens op de fiets naar Lattrop gegaan.” Ook Truus ging er naar de lagere school en speelde in dezelfde omgeving. Ze leerde Gerrit dan ook al vroeg kennen. “In de winter namen we de schaatsen mee naar school en gingen daarna altijd snel achterom naar de Bergvennen om te schaatsen tot het donker werd. Daar hebben we elkaar ontmoet. Hoe weet ik ook niet, maar het is gevallen. En zo is het gebleven. We kennen elkaar al veel langer dan zestig jaar. Ja, het was wel echte jeugdliefde”, lacht Truus.

De Klus

Na de lagere school ging Truus naar de huishoudschool, bij de zusters in Denekamp. Vervolgens werkte ze in de confectie en in betrekking. Uiteindelijk kwam ze bij De Holtweijde, waar ze dertig jaar werkte als housekeeper. Nadat Gerrits oudste broer ervoor koos om pater te worden, ging Gerrit naar de landbouwschool om samen met twee andere broers verder te gaan met de boerderij. Maar na de ruilverkaveling liet Gerrit de boerderij aan zijn broers en ging hij naar de rijkswerkplaats in Almelo om zich om te scholen tot de bouw. Een keuze waar hij geen spijt van kreeg. “Het was net crisis en toen ben ik in 1980 voor mezelf begonnen met ‘Klussenbedrijf Pikkemaat’. Ik denk dat ik de eerste zzp’er van heel Nederland was in de bouwwereld. Ik kreeg al snel de bijnaam ‘De Klus’. Ik werkte veel voor particulieren en heb mooie opdrachten uitgevoerd. Zo heb ik in Zuid-Frankrijk eens een appartement van de bekende wielrenner Peter Post gestript en verbouwd”  

Bruiloft met vorstverlet

Gerrit en Truus kwamen al vroeg bij elkaar over de vloer. “Mijn broer, herman Pikkemaat, als missionaris van Mill Hill werd hij ook in Engeland gewijd. Mijn ouders waren erbij. Truus heeft hier toen de hele huishouding al gedaan. Overigens is ons neefje Casper Pikkemaat, die ook aan de Frensdorferweg is geboren, nu pastoor in Hengelo”, vertelt Gerrit. Uiteindelijk stapten Gerrit en Truus op 17 december 1965, op het gemeentehuis in Denekamp, in het huwelijksbootje. Op 11 februari 1966 volgde het kerkelijk huwelijk in de Simon- en Judaskerk te Lattrop. Het werd een merkwaardige dag. “Het had drie dagen aan een stuk geijzeld. De gemeente strooide zand voor ons, want de mensen konden bijna niet in de kerk komen. Twee auto’s belandden nog in de sloot. Er kwam ook noaberhulp van een buurman van Truus, die met een schop het zand uit de berm had gestoken en op straat had gegooid. De chauffeur van de trouwauto kwam bezweet uit Ootmarsum, hij zei dat hij geen grip had op de auto. Er werd ieder uur gestrooid, maar toch is er die dag heel wat in elkaar gegaan. Wie er overdag was, bleef ’s avonds ook voor de bruiloft bij Arends. Verder kwam er niets meer bij, het was veel te glad.” “En bij Arends waren ze aan het verbouwen, toen ging de vloer er ook nog door”, vult Truus aan. “De noabers hadden nog een mooi spandoek bij zich. ‘Heer verhoor mijn gebed, geef mij nog zes weken vorstverlet!’ stond erop.” “Het is geven nemen  in het leven!”

‘Het is geven en nemen in het leven’ 

Na het huwelijk betrok het kersverse echtpaar hun nieuwe woning aan de Pastoor Brandtsstraat in Lattrop. In hun huwelijk kregen zij met Ronald, Esther en Natascha drie kinderen, waaruit inmiddels ook zes kleinkinderen zijn voortgekomen. De vele trofeeën in de overkapping verraadden Gerrits hobby. “Mijn vader was jager en ik heb ook altijd gejaagd. Nu ben ik vooral druk voor de heemkunde en Stichting Behoud Cultureel Erfgoed Lattrop-Breklenkamp. Met mijn agrarische en bouwachtergrond kon ik helpen bij de restauratie van de kerk en pastorie. Die waren er in 2006 slecht aan toe, maar staan er weer perfect bij. Daar zijn wij heel blij mee.” Truus besteedt haar vrije tijd graag aan fietsen, fitness, diamond paintings en puzzelen. Via haar werk raakten Gerrit en Truus bevriend met het echtpaar Vermeij, de oprichters en oud-eigenaren van De Holtweijde en de camping bij de Bergvennen.  Gerrit: “In Frankrijk heb ik ze geholpen met de verbouwing van een landhuis. Daarna zijn wij er veertig jaar op vakantie geweest. Het is in Contes, in de buurt van Nice, een prachtige omgeving waar de Tour ook altijd langskomt.” Het echtpaar is blij dat ze nog altijd zelfstandig in hun eigen woning wonen. “In 2000 kreeg Gerrit een TIA, toen ben ik gestopt met werken. Gelukkig is hij weer helemaal opgeknapt. Het is geven en nemen in het leven, en nu gaat het gelukkig goed”, besluit Truus tevreden.