Zakelijk

Tekst: MyLines

Tonnie Zuur helpt al veertig jaar mensen aan hun rijbewijs

BORNE - De leswagens van Tonnie Zuur rijden al veertig jaar door Borne en door de plaatsen daaromheen. Het ritje van Borne naar het CBR in Enschede, kan de Bornenaar inmiddels natuurlijk net als alle andere routes, wel dromen; daar heeft hij in de loop der jaren duizenden zenuwachtige examenkandidaten afgeleverd. Op 16 november geeft hij op de kop af vier decennia rijlessen. Hoewel hij net na zijn jubileum 71 jaar wordt, moet hij er niet aan denken om te stoppen met lessen.

“Daar vind ik het nog veel te leuk voor”, zegt hij. “Tijdens de lockdown van afgelopen maart/april, heb ik zes weken thuis gezeten omdat we niet mochten werken. Toen wist ik meteen hoe het zou voelen als ik met pensioen zou gaan. Geen haar op mijn hoofd dus, want ik heb me kapót verveeld die zes weken. Wat een ellende.”

Persoonlijkheid
Het leukste aan lesgeven vindt hij het contact met de - grotendeels – jonge mensen. “Iedere vijftig minuten heb je weer iemand anders naast je met een andere persoonlijkheid en een ander verhaal. Je hoort van alles, bouwt een band met ze op en ondertussen leer je hen autorijden. Ik vind het nog iedere dag fijn om aan het werk te zijn.”

Gebrek aan klanten heeft hij nooit gehad. Hij werd in het leger opgeleid als rij-instructeur en werkte, en woonde vier jaar in Limburg. Toen zijn diensttijd erop zat, wist hij niet hoe snel hij weer naar Borne moest verhuizen. Hij is hier geboren en getogen, en al zijn familie en vrienden wonen hier. Eenmaal weer terug op zijn honk, begon hij voor zichzelf. “Doordat ik bij de blauw-witters voetbalde, sprak zich al snel rond dat ik rijles gaf. De klanten kwamen vanzelf.” Dat is altijd zo gebleven. Op dit moment is het zelfs zó druk dat wie zich aanmeldt, moet wachten tot half januari voor een plekje naast Tonnie of zijn dochter Miranda die twee dagen per week lesgeeft.

Mopperen
Hoe het komt dat zoveel mensen graag les krijgen van Tonnie of Miranda, zegt hij niet te weten. “Misschien is het wel omdat er bij ons nooit gemopperd wordt in de auto. Ik hoor wel eens van klanten die naar ons overstappen, dat dat bij andere rijscholen wel gebeurt. Mopperen doen we gewoon niet, allebei niet. Ik zou niet weten waarom, niemand maakt toch bewust een fout? Al moet ik iets honderd keer vertellen, als het daarna wél goed gaat, is het toch prima?”

Hij mag dan nog nooit met tegenzin naar zijn werk zijn gegaan, helemáál van een leien dakje is het niet altijd gegaan in die veertig jaar. “Toen ik met een hernia zat, kroop ik op mijn knieën de wagen in en ook na een longoperatie zat ik een paar dagen later alweer in de auto. Over drempels rijden, in de Von Bönninghausenstraat bijvoorbeeld, was niet echt fijn toen. Maar ach, dat hoort erbij als je ondernemer bent. Je kunt beter werken dan thuis zitten toch?”

Jammer
Het werken in coronatijd, met mondkapje, is anders dan normaal, maar ook dat went. “Wat ik wel heel vervelend vind, is dat ik niet meer mee mag achter in de auto als iemand afrijdt. Dat deed ik áltijd. Als het misgaat, dan weet ik precies wat er verkeerd ging namelijk, zodat we daaraan kunnen werken. Nu moet ik het doen met de informatie achteraf van de examinator en de kandidaat. Jammer, maar het is niet anders. Gelukkig is ons slagingspercentage nog altijd hoog, dat betekent dat we het nog steeds goed doen, ondanks de coronamaatregelen.”

Als Tonnie uiteindelijk wel besluit te stoppen, is het de bedoeling dat zijn dochter Miranda de zaak overneemt. Zijn andere dochter, Mariska, heeft ook haar lesbevoegdheid en zal haar zus dan gaan helpen.