Zakelijk

Tachtigjarige 'joker' van autobedrijf Zwijnenberg in Wierden

Johan Maathuisnu met pensioen: “Zo'n beslissing groei je naar toe!”

WIERDEN – Waarom zou je op je 65ste verjaardag met pensioen gaan, als je het werk en de daarbij behorende afwisseling in je leven juist leuk vindt? Die vraag stelde Johan Maathuis zichzelf vijftien jaar geleden. “Ik wilde gewoon blijven werken, anders zit ie ook moar thuus te kiek'n.” Nu, op z'n tachtigste is het wel een keer mooi geweest en gaat hij genieten van wat meer vrijheid voor leuke dingen, zoals fietsen met z'n vrouw en activiteiten als voorzitter bij vogelvereniging Vogelvreugd.

Voordat Johan in 1987 bij Zwijnenberg aan de slag ging, was hij in een totaal andere sector werkzaam: de meubelindustrie. Al vanaf z'n veertiende jaar heeft hij gewerkt. Geef 'm hout en ander materiaal en Johan weet er raad mee. “Toen mijn vrouw en ik 46 jaar geleden in Wierden zijn gaan wonen – ik kom uit Albergen en mijn vrouw uit Hengelo – heb ik de keuken in onze woning zelf ontworpen en gebouwd, op de centimeter nauwkeurig. Ook op de vorige locaties van het autobedrijf heb ik bijvoorbeeld balies gemaakt. Voordat ik bij Zwijnenberg terecht kwam, werkte ik namelijk bij Hakro Meubelen in Almelo. Door een bedrijfsongeval – ik kwam onder een stapel hout terecht – raakte ik arbeidsongeschikt. Mijn ruggenwervel is ernstig beschadigd, ik mag nog maar beperkt gewicht tillen. Zeker in de beginperiode moest ik na wat werk al gauw even een uur of zo 'plat'.”

Na revalidatie wilde Johan weer aan het werk bij Hakro, maar dat was geen optie: het bedrijf ging failliet. Hij werd getipt door een kennis van Vogelvreugd Wierden: bij autobedrijf Zwijnenberg konden ze wel iemand gebruiken. Ondanks dat Johan volledig afgekeurd was, wilde hij maar al te graag weer aan het werk. Het werden uiteindelijk halve dagen, in de beginjaren met name aan de benzinepomp en het bijhouden van de administratie van klanten die daar op rekening kwamen tanken. “Toen ik er in 1987 kwam te werken had Jo (de toenmalige eigenaar -red.) iets van twaalf auto's op het terrein staan... Moet je kijken hoe het bedrijf gegroeid is.”

Met de groei van de onderneming, veranderde ook het werk voor Johan. “Jo en ik waren konden het erg goed samen vinden, we waren samen één. Als hij op vakantie was, pakte ik zijn taken op.” Los daarvan had Johan zijn eigen werkzaamheden binnen het bedrijf, tot nu toe. “Ik zette auto's op naam en verzorgde de invoer bij de RDW.” Ook draaide de senior z'n hand niet om voor andere klusjes, zoals het ophalen van auto's en auto-onderdelen. “Ik ben de joker van het bedrijf”, zegt 'ie lachend. “Ik was eigenlijk overal inzetbaar.” In de vrije uren maakte Johan ook nog tijd vrij voor handenarbeidlessen op de St. Jansschool. “De kinderen vonden het prachtig als ze vogelhuisjes en trekpoppen mochten maken” en daarnaast heeft hij jarenlang de St. Jansklok van de Wierdense katholieke parochie gedrukt.

Johan zit vol smakelijke anekdotes. Met name van bijzondere gebeurtenissen die hij in de loop der jaren heeft meegemaakt. Het zijn er te veel om op te noemen. Nu is dan toch het moment gekomen om een andere weg in te slaan: geen werk meer, maar meer vrije tijd. “Je groeit naar zoiets toe, vind ik. Vijftien jaar geleden wilde ik nog door gaan, nu is het tijd om meer te genieten van andere dingen. Op 23 september ben ik tachtig jaar geworden. Ik heb drie kleinkinderen, die komen regelmatig op bezoek. En ik vind het heerlijk om een weekendje weg te gaan met mijn vrouw of om een flink stuk te fietsen. Vorige week hebben we tachtig kilometer in de omgeving van Lettele gefietst. Fijn!”

 

 

 

 

Uw reactie