Algemeen

Ronald Kamphuis: natuur kun je niet sturen

LOSSER - Veertig uur lang wachten om een plaatje te kunnen schieten van een vos in het Buurserzand? Menigeen zal dat geduld niet kunnen opbrengen, maar natuurfotograaf Ronald Kamphuis (52) heeft het er graag voor over. Zijn foto’s zijn geen toeval, hij gaat er echt voor zitten. Het is een tijdrovende hobby.

Niets willen missen

Eind jaren 80 ontstond zijn passie voor fotografie. Van de inkomsten van zijn vakantiebaantje kocht hij zijn eerste camera. Aanvankelijk waren het niet de landschappen en dieren die zijn aandacht hadden. Einde MAVO pakte hij geregeld de fiets richting Vliegbasis Twenthe en fotografeerde straaljagers en internationale militaire oefeningen. “Ik wilde niets missen,” blikt de Lossernaar terug, “Toen de vliegbasis sloot, ging ik ook naar andere vliegvelden. Op reis daar naar toe zie je andere omgevingen en andere landschappen.”

Zijn interesse werd er door aangewakkerd. Hij dook de boeken in om zichzelf te verbeteren en volgde een aantal workshops. De autodidact in hem blijft nu nog steeds bezig met nieuwe technieken om bij te blijven.

Sfeer van mist

In de natuur zijn, doet hem met andere ogen kijken. “Ik waardeer de omgeving hier in Twente ook steeds meer. Dacht ik vroeger wanneer ik in het Lutterzand was: pffff, de Greune Stet, liep er achteloos langs, maar nu let ik op de kleine dingen, hoe mooi een boom kan zijn.

Ik kijk ook altijd door fotografenogen, ben er altijd mee bezig hoe ik iets mooi op camera kan vastleggen. Ik kan echt genieten van mooie foto’s.” Fotograferen bij zonsopgang of -ondergang heeft zijn voorkeur. “Dan is het licht op z’n best. Ik hou van die sfeer, vooral als er mist wordt voorspeld. Dan wil ik erbij zijn. Ik hou het weer ook altijd in de gaten.”

Oog in oog met een bruine beer

Met camera heeft Ronald inmiddels veel van de wereld gezien. Alaska, Canada, Afrika, Spitsbergen, Antarctica, Nova Scotia, New Foundland, The Rocky Moutains. Het is zomaar een greep uit de plekken op aarde die hij bezocht. Tot de geboorte van zijn twee kinderen vergezelde zijn vrouw Veronique hem regelmatig. De liefde voor de natuur wordt de kinderen met de paplepel ingegoten en ze genieten er ook van. Een strandvakantie zal het nooit worden voor het gezin Kamphuis: rugzakken op en de bergen in van Oostenrijk. De ruige gebieden spreken hem het meeste aan. Zo was hij een aantal weken geleden nog in het noorden van Finland en stond oog in oog met een bruine beer. Dat het enorme roofdier op 5 meter afstand stond, gaf hem geen oncomfortabel gevoel. “Nee, eigenlijk ben ik nooit bang geweest. Het is natuurlijk altijd wel spannend als je in het donker in een camouflagehutje zit en je hoort zo’n beer ademhalen en rondlopen. Maar nu maken de dieren zich op voor de winterslaap en zijn ze niet op andere dingen gefocust,” vertelt de servicemonteur bij Klein Poelhuis, “In februari ga ik er weer naar toe maar dan voor de sneeuwlandschappen en de sneeuwuilen.” Wat hem betreft, is het rijtje reisbestemmingen daarmee nog niet klaar. “Ik zou nog wel een keer naar de Zuidpool willen om keizerspinguïns te fotograferen. Tja, er zijn zoveel gave dingen om te schieten, maar ja, die reizen zijn enorm kostbaar. En het blijft een hobby.” 

Het werk van Ronald is te bezichtigen op www.ronaldkamphuis.nl