Algemeen

Houtbewerker en kunstenaar in hart en nieren

Peter Broeze knokte maar voor één ding: zijn eigen Woodworks

Peter Broeze in z'n eigenhandig gebouwde werkplaats
Peter Broeze in z'n eigenhandig gebouwde werkplaats

YPELO – Eindelijk wat trots voelen. Houtbewerker en kunstenaar Peter Broeze merkt dat hij de juiste weg is ingeslagen nu de officiële opening van zijn werkplaats is geweest. Terug naar het verleden kan en hij wil hij ook niet meer; het is tijd om mooie houten objecten en voorwerpen te gaan maken, verfijnd met ingegoten metaal, bewerkt met een brander voor donkere details en soms voorzien van een goede laag lak. Peter werkt met duurzame en lokale materialen en hoe ruwer het oorspronkelijke materiaal, des te mooier. Die grillen kenmerken ook het leven van de 33-jarige Enternaar.

De werkplaats aan de Ypeloweg tussen Wierden en Enter is eigenhandig opgebouwd. Een oude schuur die eigendom is van een oom en tante is verbouwd tot een goed geoutilleerde stek, met inpandige een atelier waar meerdere werken staan te pronken. Zo'n vijf jaar heeft Peter er aan gewerkt, om het te krijgen zoals het nu is. Gekkenwerk, achteraf gezien, zo bekend hij. “Ik heb meermalen op het punt gestaan om er mee te stoppen. Het licht ging soms bijna uit en het voelt voor mij alsof ik de draak heb verslaan. In het onderbewustzijn heb ik altijd al geweten dat ik deze richting op wilde, maar makkelijk was het niet.”

Slagersvak
Peter heeft in Rijssen op Reggesteyn zijn vmbo-diploma behaald. Als puber moest hij een keuze maken welke richting hij op zou willen gaan. Lastig. Z'n ouders lieten hem vrij. Hij koos voor het timmerwerk, maar een vervolg als interieur- en meubelmaker op het ROC werd afgewezen. Noodgedwongen ging hij 'dan maar' naar de slagersvakschool, om vervolgens enkele jaren als slager aan het werk te gaan. “Portioneren, uitbenen... Ik koos de weg van de minste weerstand, moest tenslotte iets, maar uiteindelijk vond ik het niks. Het vak boeide me totaal niet; je moet als slager ook verstand hebben van gerechten en een kok ben ik absoluut niet. Maar ook het ambacht zelf trok me niet.” Een tweede poging, op z'n 21e, om toch toegelaten te worden tot de opleiding tot meubelmaker was wel succesvol. “Het was een bijzondere periode, zo tussen al die zestienjarigen in de klas. Ik heb heel vaak met oordoppen in en muziek aan de lessen gevolgd, zodat ik niet door de rest afgeleid werd.” De braafste jongen van de klas was Peter absoluut niet, maar hij wist wel wat 'ie wilde. “De theorie was pittig, maar mijn sterke kant bleek toch weer die praktijk. Ik heb een kruisboog gebouwd en uiteindelijk werd ik door de docenten als uitblinker van de opleiding gezien.”

Niet gelukkig
In de loop der jaren werkte Peter bij meerdere meubelmakers in de regio, om meubelen van hoge kwaliteit te fabriceren. Toch merkte hij dat er weinig gevoel in de producten lag. “Veel te veel plaatwerk. Ik kon daar mijn creativiteit niet in kwijt en dacht al gauw bij mezelf 'als dit zo door gaat, dan word je niet gelukkig Peter...'.” De knop ging om, tijd voor passiegedreven arbeid. Na een paar maanden in Amerika te hebben rondgezworven met zijn neef Ruben was het duidelijk wat het ging worden: houtbewerken op een pure wijze, met artistieke inslag. Zonder steun van de bank zou het moeten lukken, maar dat bleek wel de weg van de lange adem. Ongeveer vijf jaar lang was het bikkelen, doorzetten en vooral afzien.

War of Art
Eigenhandig realiseerde hij zijn werkplaats en tussendoor nam hij klussen aan om geld te verdienen. “Er is vaak genoeg wat mis gegaan, door m'n eigen dommigheid. Maar als ik dan in een donkere hoek was gedreven, dan lukte het toch ineens weer. Ik geloof niet in God, maar er is zeker iets dat me sterkt, er is altijd licht aan het eind van de tunnel. Het boek 'War of Art' van Steven Pressfield heb ik van a tot z gelezen en daar heb ik ontzettend veel steun aan gehad om te komen waar ik nu sta, hoe pittig het ook was. Ik heb gelukkig een hoge pijngrens haha en heb gewoon mijn eigen pad in mijn eigen tempo bewandeld.”

Beetje trots
Vorige week zaterdag was het officiële open huis van de werkplaats van Peter Broeze Woodworks (PBWW) in Ypelo. “Ik kan nu pas genieten, achteraf. We zijn nu een weekje verder en het begint allemaal op z'n plaats te vallen merk ik. Trots heb ik nooit gekend, ik dacht dat ik dat niet in me had zitten, maar er begint iets te komen. Ik ga telkens nog over mijn eigen kunnen, zolang dat proces nog gaande is, zal die trots wat achterwege blijven, hoeveel complimenten ik ook krijg. Ik heb gelukkig veel steun aan m'n neef Ruben en aan Tamara (eveneens kunstenaar en oud-huisgenote) en Jan Willen (oud-studiegenoot). Zij helpen me bij m'n hele bedrijfsvoering. Voor de toekomst hoop ik dan ook dat ik mooie kunst kan verkopen en daar van kan leven en zo ook tijd heb en krijg om m'n eigen (sociale) leven weer op te bouwen.”

Reggedal en De Barkel
Er zijn inmiddels enkele mooie werken van Peter's hand, waar hij met verve over vertelt en waarvan er twee in de gemeente Wierden zijn te bewonderen. Voor Waterschap Vechtstromen heeft hij een stronk van een oude eik bewerk en verwerkt tot een opvallend kunstobject in het Reggedal. Een betonplaat met alle handafdrukken van de betrokken is op de stronk geplaatst in een houten kader met windroos en zonnewijzer. Opvallend detail is een grote metalen plaat met het logo van PBWW. Een ander markant object is een grote eiken stam op Landgoed De Barkel tussen Wierden en Hoge Hexel. De bast is van de stam ontdaan, maar voor een deel heeft Peter er nerven ingegraveerd en een klein aluminium detail in het hout gegoten als soort handelsmerk van de Enterse kunstenaar.

Nieuwsgierig naar hetgeen Peter Broeze Woodworks kan realiseren? Bezoek zijn site pb-ww.nl of neem contact op via 06 – 54 28 31 43. Bovendien is Peter elke zaterdag tussen 11.00 uur en 15.00 uur aanwezig voor overleg of neem dan vrijblijvend een kijkje in de werkplaats en showroom.