Algemeen

Italiaanse tweeling gek op Twente

LOSSER - Een ‘klein beetje’. Een lichtelijke Twentse tongval is te horen in het antwoord dat Mariachiara en Federica geven op de vraag of ze al Nederlands spreken. In augustus van dit jaar kwam de Italiaanse tweeling naar Twente om hun vierde jaar van het VWO te doen aan het Stedelijk Museum in Enschede. In de Week van Losser werd een oproep geplaatst voor woonruimte. Federica vond daardoor bij de familie Hasselerharm-Pilaszek in Glane onderdak. Haar zus kwam bij de familie Smies-Wolthuis in Enschede terecht. 

Bewust, want het was de bedoeling dat de 16-jarigen hun tijd in Nederland gescheiden zouden doorbrengen. In eerste instantie dachten de meiden dat het wel lastig zou worden om niet samen in een gezin te zijn, maar nu komen ze er achter dat het beter is voor hun taalontwikkeling. Ze zijn helemaal opgenomen in hun nieuwe gezinnen en draaien gewoon mee in de dagelijkse routine. Eens per week koken de dames en staat er pasta op tafel. En als er hutspot of stamppot boerenkool op het menu staat, is Federica’s dag goed. Mariacharia gaat meer voor de zoete dingen als pepernoten en appeltaart: “Die geur van speculaas vind ik zó heerlijk!” Federica is er inmiddels achter gekomen dat ze gek op de huishond van de Hasselerharms is, terwijl ze daarvoor niets met honden had. En de koeien die ze in de weiden rondom het huis ziet, vindt ze ook prachtig.

Fietsen met vallen en opstaan

Hoewel Federica vanuit Glane de bus naar school neemt, is ze hier fervent fietser geworden. Regelmatig pakt ze de tweewieler om de omgeving te verkennen tot in Duitsland aan toe. Vader Hasselerharm leerde het haar. Hij zette een parcoursje uit en hield haar vast. Mariachiara giert het uit van het lachen als zij vertelt hoe zij heeft leren fietsen: “Ik stelde het steeds uit, maar uiteindelijk zei ik tegen mezelf: hé, nu is het genoeg. Je gaat het gewoon doen! Ik kreeg meteen een ongeluk en was daardoor wel even van de kaart, maar met veel vallen en opstaan en 1000 schrammen en bulten is het toch gelukt. Nu fiets ik iedere dag naar school.”

Wennen aan het Nederlandse schoolsysteem

Aan het schoolsysteem moesten de meiden wel wennen. “Hier heb je bijvoorbeeld een toetsweek. Je weet dus vooraf dat het eraan komt,” leggen ze uit, “En dat vinden we gek, want dan hoef je het hele jaar door niet altijd goed te leren. Op onze school in Napels weet je vooraf nooit wanneer je een toets krijgt, dus we zorgen er wel voor dat we altijd ons huiswerk doen. Wat ook anders is, is dat hier alles schriftelijk is. Wij zijn eraan gewend om vaak mondeling onze lesstof te presenteren.” Nu is de tweeling eraan gewend. Ook aan de Nederlandse medestudenten. De eerste tijd was er weinig contact met klasgenoten maar nu hebben ze een hoop vrienden. 

Voors en tegens

Hun ouders en oudere zus in Napels missen ze soms wel eens. “Maar dan herinner ik mezelf eraan waarom ik hier ben en denk aan de positieve dingen. Dan gaat het wel weer,” vertelt Federica. De verschillen tussen Napels en Twente zijn groot, vinden ze. “Hier is alles op afstand. We wonen midden in het centrum van Napels en alles is dan dichtbij, maar ook veel chaotischer. Hier is alles beter georganiseerd, zoals het verkeer.” Mariachiara vult haar aan: “Jullie zijn ook veel toleranter dan de Italianen. Mensen zeggen niet zo gauw iets over bijvoorbeeld de kleur van je haar of je make-up. Je mag hier zijn wie je wilt zijn. Dat vind ik mooi.” De Nederlandse lunch blijft ook nog wel even wennen. De bruine boterham met kaas is niet favoriet. Regelmatig gaan er groenten, ei en pasta mee in de schooltas. “Oh ja, en dat iedereen hier maar bijbaantjes heeft. Dat is ook nog een groot verschil met Italië. Dat kennen wij helemaal niet. Wij zijn alleen maar met school bezig. 

Enthousiaste gastgezinnen

De gastouders Kristèl Hasselerharm en Constance Wolthuis zijn erg enthousiast over de Italiaanse studenten. Constance: “Mariachiara is echt onderdeel van ons gezin samen met onze kinderen van 15 en 17. Ik ben zelf ooit in Zweden geweest in een gastgezin en weet hoe belangrijk het is. Het is heel erg leuk om haar onderdak te kunnen bieden.” Kristèl sluit zich hierbij aan. “We hebben een druk gezin met jonge kinderen van 7, 9 en 14, maar we hadden een plekje vrij. Het is fantastisch om te zien hoe Federica zich hier ontwikkelt. Onze kinderen groeien ook daardoor.”

Het volledige schooljaar zijn de meiden nog in Twente alvorens ze teruggaan naar Italië. Maar terugkomen naar Nederland doen ze zeker. Of dat voor de Nederlandse jongens is, zeggen ze niet. Daarop kijkt Federica heimelijk naar haar zus met een grote knipoog: “Ja, er is wel iemand die Mariachiara erg leuk vindt.” Maar of dat wederzijds is, laat ze wijselijk in het midden. En weer schateren ze het uit.