Algemeen

‘Hart voor mensen is en blijft de rode draad in mijn leven’

ALBERGEN - Ze neemt afscheid om op weg te gaan, een nieuwe weg. Maar de schepen achter zich verbranden, daarvan is volgens Jacqueline Meupelenberg geen sprake. Dertien jaar zette de Twentse zich met hart en ziel in voor de Pancratiusparochie die naar eigen zeggen voor altijd een plek in haar hart houdt. De pastoraal werker begint per 1 oktober als geestelijk verzorger bij Trivium Meulenbeltzorg in Almelo. Belangstellenden zijn woensdagavond 14 september vanaf 20.00 uur van harte welkom op de afscheidsreceptie bij Café Kottink in Geesteren.

Pastoraal werker Jacqueline Meupelenberg neemt afscheid van de Pancratiusparochie

Voorafgaand aan de receptie staan de deuren van de Pancratiuskerk in Geesteren vanaf 19.00 uur open voor het bijwonen van de Gebedsviering. De viering staat in het teken van het afscheid van Jacqueline Meupelenberg en heeft als thema: ‘In Gods naam doen’.

Eén en één is drie

De zorg voor en om de ander, het zit Jacqueline Meupelenberg in het bloed.

Haar loopbaan begon ze bij zorginstelling TMZ-locatie Het Meulenbelt in Almelo. Na verschillende functies te hebben vervuld, werd ze er teamleider. Nadat ze op haar 23e reuma kreeg, werd het werk in de zorg haar te zwaar. “Het zette mij tot nadenken, wat wilde ik dan gaan doen?”, vertelt Jacqueline. “Ik was al vrijwilliger in de St. Jozefparochie in Almelo. Tevens zong ik in een jongerenkoor, zat in de liturgiegroep en verzorgde avondwakes. Omdat het altijd al een wens was om theologie te gaan studeren, werd één plus één ineens drie.”

Jacqueline ging theologie studeren en kon vervolgens aan de slag in het ziekenhuis, ZGT, in Almelo, als ziekenhuispastor (tegenwoordig geestelijk verzorger geheten ). Uiteindelijk werkte ze 25 jaar in de zorg. “Ik dacht, als ik iets anders wil gaan doen, moet ’t nu gebeuren. Het leek mij een mooie uitdaging om de parochie in te gaan. Zo kwam ik dertien jaar geleden in de Pancratiusparochie terecht als pastoraal werker. 

Met hart en ziel

“Van meet af aan is de diaconie mijn aandachtsgebied”, vervolgt de pastor. “Diaconie betekent zorg en aandacht voor je naaste, de mensen om je heen, dichtbij en verder weg in de breedste zin van het woord.”

Jacqueline zette zich vanuit het pastoraal team jarenlang met hart en ziel in. Ze werkte samen met parochianen, werkgroepen, uiteenlopende (charitatieve) organisaties in het Aartsbisdom Utrecht. Haar tomeloze inzet en bevlogenheid leidde tot veel bijzondere projecten. Zo was ze jarenlang de kartrekker van de Passie, naar voorbeeld van de landelijke the Passion, op Goede Vrijdag. Hierin wordt de Kruisweg van Jezus herdacht, nagebootst en uitgelegd in beeld en muziek. De Passie bracht na verloop van tijd ruim 800 mensen op de been.

Dankbaar voor projecten en samenwerkingen

Daarnaast hielp ze bij het opzetten van de Vastenacties waarvan de opbrengst naar uiteenlopende doelen gingen, onder meer in Gambia en Tanzania. Maar ook bracht ze de paas- en kerstpakkettenactie en de boodschappenmand tot leven. “Met de Boodschappenmand begonnen we vorig jaar op Wereldarmoededag”, legt Jacqueline uit. “Mensen kunnen houdbare levensmiddelen doneren in manden achterin de kerken en in Albergen in de Mariakapel. De boodschappen zijn bestemd voor de Voedselbank Tubbergen. Stuk voor stuk zijn het mooie, nuttige en onvergetelijke projecten waar ik enorm trots op ben. Voor de projecten maar tevens voor de samenwerking, geïnspireerd door Bijbelverhalen, mij gedragen wetend door- en te vertrouwen op God. Dat zie ik als een voorrecht. Ik heb dertien jaar gewerkt met fijne collega’s. Wat wij allemaal hebben gedaan, had niet gekund zonder het secretariaat. We waren een prima team.”

Diaconie magazine ‘Op weg gaan’ als afscheidscadeau

De pastor legt uit waarom ze haar werkzaamheden in Tubbergen neerlegt. “Het pastoraal werk blijft terwijl de teams kleiner worden. De begeleiding van processen tijdens en na de sluiting van kerken in onze parochie, bijvoorbeeld, is heel intensief. Want een dorpsgemeenschap blijven is niet moeilijk. Maar hoe blijf je een geloofsgemeenschap na de sluiting van de kerk. Hoe heet je mensen van andere locaties welkom en wat is daarvoor  nodig?  Voor de zielzorg bleef steeds minder tijd over. Terwijl daar juist mijn hart ligt.”

Een half jaar geleden was Jacqueline 12,5 jarig werkzaam als pastoraal werker in de Pancratiusparochie. Hoe wil je dat vormgeven? Werd haar gevraagd. Daarover hoefde ze niet lang na te denken. “Ik antwoordde dat ik heel graag een diaconie magazine wilde uitbrengen waarin alle projecten op het gebied van diaconie belicht worden. Hiermee geef ik de parochianen een cadeautje terug. Zij gaven mij het vertrouwen om samen op weg te gaan. Het magazine is nu tevens een afscheidscadeau.”

Het diaconiemagazine kreeg de titel ‘Op weg gaan’ en wordt aangeboden aan alle aanwezigen tijdens de afscheidsreceptie. Daarna is het verkrijgbaar in de kerken van de Pancratiusparochie en in de Mariakapel in Albergen.

Uw reactie