Algemeen

Echtpaar Lia en Govert Mesman verzetten al halve eeuw onbetaalbaar veel werk

ALMELO - Het echtpaar Lia (81) en Govert Mesman (84) is in Almelo geen onbekende. Al bijna 50 jaar verrichten beiden vrijwilligerswerk bij vele organisaties. Mantelzorg Almelo en De Klup kunnen zelfs nu nog rekenen op hun wekelijkse inzet. “Zo lang het nog kan, doen we het.”

Het echtpaar Lia en Govert Mesman. Foto: Bianca Hellemons

Vijftig jaar geleden verhuisde het gezin Mesman naar Almelo, omdat Govert benoemd werd tot directeur van de Willibrordschool in de Kerkelanden. Lia keek al snel om naar een oudere buurvrouw en werd benaderd om vrijwilligerswerk te doen voor de Hulpdienst, dat later is uitgegroeid tot Mantelzorg Almelo. “Er kwam zelfs iemand bij ons thuis om te kijken of ik wel geschikt was voor dit vrijwilligerswerk”, lacht Lia. “Ja echt hoor!”

Het voor iemand klaar staan is het stel met de paplepel ingegoten. Lia was bij de padvinders leidster van de kabouters, maar ze mocht niet mee op een cursus voor kamp. “Dat vond mijn vader te veel verantwoording. Tijdens mijn tijd op de kweekschool moest je naast je studie ook maatschappelijk werk doen. Dat was toen een vereiste. Vrijwilligerswerk oorde er toen als kind al een beetje bij.” Govert richtte al op jonge leeftijd een jongenskoor op. “Ik heb altijd wat met muziek gehad en zal dat altijd blijven houden.”

Bij het Siebelinkhuis konden ze elke donderdagavond op Lia rekenen. “Je hebt zulke mooie dingen daar. Ik heb daar onder meer stijldansen gegeven. En dan dansten ze de dames wc in. En dan dansten wij er weer achteraan om het stel weer richting de dansvloer te dirigeren. Ik heb er vreselijk veel gelachen. Het is echt ontzettend leuk om te doen.”

Als vrijwilligster van de hulpdienst ging Lia mee in de verschillende organisaties, dat Mantelzorg Almelo is geworden. Elke week gaat ze op bezoek bij een mevrouw, die inmiddels 110 jaar is geworden. “Die mevrouw bezoek ik al 12 jaar. Iedere week ging ik met haar naar het Meulenbelt. Daar zaten mannen te kaarten die een kroket had. Ze vroeg of zij er ook een kon krijgen. En sindsdien hebben we bij het eerste kopje koffie een stroopwafel en bij het tweede bakkie een kroket. Door corona kan dit niet meer, maar ik zie haar nog wekelijks. Dan lopen we een eindje.”

Via Lia is Govert ook in het Almelose vrijwilligerswerk beland. Beiden werden chauffeur van wat nu het ‘begeleid vervoer’ heet. Lia: “Onze buurvrouw Aafke zei dat dat wel wat voor mij is, omdat ik zoveel mensen al bezocht.” Govert vertelt vol verve over de vele ritjes die hem zijn bijgebleven. “Van huis naar het ziekenhuis heb je soms al een hele levensloop van de mensen gehoord. Dat vind ik het leuke aan dat rijden, dat je meteen een praatpaal bent.”

Al zijn er soms ook wel momenten bij, waar je op dat moment wel door de grond kan zakken en er achteraf om kan lachen. Lia: “Ik moest iemand met Gilles de la Tourette naar een doktersafspraak brengen. Dan zit je samen in de wachtkamer en begint hij te vloeken en te tieren. Anderen keken me aan wat hem bezielde. Eenmaal terug in de auto vroeg hij ‘had ik het weer?.”

Voor altijd Sint

Misschien wel de leukste taak van Govert was het jaarlijks in de huid kruipen van Sinterklaas bij De Klup. Wim Geuze had Govert in de Almelose binnenstad gezien als goedheiligman op verzoek van de Vereniging Ouders Geestelijk Gehandicapten. “Dat is zo’n leuk werk. Die spanning en blijdschap die je dan op de gezichten ziet. Het mooiste is dat een van de bezoekers ooit heeft gezegd dat hij later graag Mesman wil worden, want dan kan hij Sinterklaas worden. Voor hem was ik altijd Sinterklaas, ook als ik ’s zomers in mijn zwembroek bij het zwembad was. ‘Hoi Sinterklaas’, riep hij me dan toe.”

Sinterklaas is Mesman niet meer, hij is nog altijd actief als vrijwilliger. Wekelijks brengt hij de verse maaltijden van De Koppel rond bij 12 tot 15 senioren. “Je gaat de mensen kennen en zij jou. Soms ben je de eerste die ze die dag zien en halen ze de deur van het slot. Dan vraag ik wel eens ‘Ben ik de eerste die u ziet? En de laatste?’ Dan krijg ik toch geregeld het antwoord ‘Ik vrees het wel’. Dan ben ik blij dat ik ze zie. Ik voel me dan net Sinterklaas: ik ben altijd welkom, met een cadeautje dat ze zelf hebben betaald.”

Lia is ook niet stil blijven zitten. Ze werkt in de winkel van Ezra, voor mensen met een kleine beurs, is penningmeester van een gymclubje en doet nog steeds bezoekdiensten voor Mantelzorg Almelo. Lia: “Soms komen we in de knoei met ons vrijwilligerswerk, want we hebben maar één auto hebben. Maar zolang we het nog kunnen, blijven we dit werk doen.” “Want als er geen vrijwilligers meer zijn, dan zijn er geen Mantelzorg Almelo, Avedan, Ezra of sportverenigingen meer.”