Algemeen

Echtpaar Groeneveld uit Tilligte 60 jaar getrouwdEchtpaar Groeneveld uit Tilligte 60 jaar getrouwd

TILLIGTE - Dinsdag 13 december jl. was een bijzondere datum voor Herman Groeneveld en Truus Groeneveld-Loman. Op die dag was het namelijk exact 60 jaar geleden dat het echtpaar in het huwelijksbootje stapte. Op 13 december 1962 trouwden zij voor de wet. Enkele weken later, op 5 januari 1963, volgde de kerkelijke zegening in hun geliefde H.H. Simon en Judaskerk in Tilligte. Zelf houdt het echtpaar, dat hun hele leven al in Tilligte woont, deze datum ook aan om binnenkort de jubileumfestiviteiten te vieren bij Rouwers. De gemeente hield echter 13 december aan waardoor er twee weken geleden hoog bezoek kwam aan de Schoolstraat 31. Locoburgemeester Benno Brand kwam hoogstpersoonlijk langs om, namens de Gemeente Dinkelland, de felicitaties met het bijbehorende bosje bloemen over te brengen.

Als noabers geboren en getogen in Tilligte

Wanneer het jubilerende echtpaar en de locoburgemeester achter het gebak zitten blijkt dat Herman Groeneveld drie dagen eerder 88 is geworden. “We hadden nog mooi gebak over voor deze dag”, lacht echtgenote Truus. Op 10 december 1934 zag Herman Groeneveld het levenslicht. Hij werd geboren op een boerderij aan de Ottershagenweg in Tilligte. Daar groeide Herman op in een groot gezin met negen kinderen waarvan zes jongens en drie ‘wichten’. “Adressen zoals nu waren er in die tijd nog niet. De nummers werden gewoon doorgeteld. Zo waren wij ‘Tilligte 65’”, vertelt Herman. Als kind maakte Groeneveld nog bewust de Tweede Wereldoorlog mee.

“Laatst toen de oorlog tussen Rusland en Oekraïne uitbrak kwam alles wel weer naar boven. In de oorlog moesten wij ‘s nachts meerdere malen uit bed om te schuilen en vielen er in de buurt ook bommen. Later was het je ‘zwart voor de ogen’ van de vliegtuigen die overvlogen richting Duitsland. Die beelden komen toch wel weer boven water nu het in Oekraïne weer oorlog is. Dat is heel triest. Vooral voor de kinderen. In de oorlog ‘hebt wie ‘t zwiegn leert’. Er liepen onderweg naar school altijd soldaten, daar mocht je van de ouders niet mee praten. Naar school gaan kon toen ook niet altijd, tot vier keer toe hebben de Duitsers nog in het schoolgebouw gezeten. Dan zaten ze er wel een half jaar in. Tot mijn 19e heb ik thuis op de boerderij geholpen. Daarna ben ik de bouw ingegaan, daar heb ik het metselen geleerd. Tussendoor heb ik nog even bij de gasboring op het Springendal gewerkt. Het idee was altijd al om metselaar te worden, maar werk- en opleidingsmogelijkheden waren er toen nog niet veel. 

Hemelsbreed nog geen 500 meter van waar de wieg van Herman stond werd op 22 september 1938 Truus Loman geboren aan de Kerspelweg. Eveneens op een boerderij groeide zij op in een typisch katholiek gezin bestaande uit elf kinderen waarvan maar liefst negen meisjes. Thuis werkte Truus hard mee en voerde alle boerderijwerkzaamheden uit. “Thuis hielp ik overal aan mee, ook met het melken en voeren van het vee. Zo ging dat toen. De oorlog heb ik minder bewust meegemaakt dan Herman, maar ik herinner me nog wel dat we toen altijd de schuilkelder in moesten. Het melken heb ik heel vaak gedaan. Dat had ik thuis geleerd en heb ik daarom ook later ‘op de boer’ gedaan. Ik wou wel ‘vedan leern’, maar dat mocht niet. Het was toen nodig om thuis te helpen en geld te verdienen. Ik werkte op boerderijen, onder andere 5 jaar bij de boer in Mekkelhorst, Beuningen. Bij de boer kreeg je toen 25 gulden in de maand, dat waren andere tijden in de jaren ’50. Al heb ik ‘op ’t letzet wa 50  kreggn’. Daarna heb ik nog 3 jaar bij gezinshulp gewerkt tot na het trouwen. Want na het trouwen, ‘dan moj in hoes ween’, zo ging dat toen”, aldus Truus. 

Gezamenlijk vertelt het echtpaar hoe ze bij elkaar zijn gekomen. “We woonden dicht bij elkaar en kwamen uit hetzelfde noaberschop. We kwamen beide van de boer en konden lopend naar elkaar toe. Daarom kenden we mekaar al van jongs af aan. In de tijd dat we bij elkaar kwamen waren er veel bruiloften. Destijds waren dat ook hele grote dagbruiloften. Kuipers en Borggreve, een koppel uit de buurt, ging trouwen in 1956. Het was die bruiloft bij Café Haamberg waar ‘het oog van Herman op Truus viel’. En zodoende kregen we verkering. Als noabers waren we al bekend met elkaars familie, maar het was na een jaar verkering toen we bij elkaars ouders over de vloer kwamen. Die bekendheid vanuit het noaberschop maakte het allemaal wel makkelijker. Maar ‘tis good goan’, we zijn nu 60 jaar samen getrouwd. Eigenlijk zijn we 67 jaar bij elkaar, we hadden 7 jaar verkering totdat we gingen trouwen. We komen beide uit grote gezinnen waarvan iedereen later is gaan trouwen, dat ik ook wel bijzonder. Toen we in januari ’63 voor de kerk trouwden lag er een enorm pak sneeuw. Zo’n dik pak sneeuw als met onze bruiloft in 63 is er daarna nooit weer geweest”, blikt het echtpaar terug.

Eerste bewoners Schoolstraat

Herman vertelt dat hij in zijn werkzame leven actief was als metselaar voor Geerdink uit Ootmarsum, Kamphuis uit Tilligte en Baalhuis uit Tilligte. “Die laatste is in de jaren ’80 failliet gegaan. Zijn schoonzoon nam het toen over waarna het Bouwbedrijf van der Aa werd. Daar heb ik tot 1993 gewerkt. Toen had ik mijn dienstverband er opzitten en kon ik met de VUT. Ik was 58, maar als je 40 jaar had gewerkt kon dat destijds volgens de regeling. Mijn baas zei toen ‘ik wil je niet kwijt, maar als je verstandig bent maak je gebruik van de regeling zolang het nog kan.’” Terwijl Herman en Truus gezellig praten met de locoburgemeester in hun woonkamer, prijkt aan de muur een grote ingelijste familiefoto. “Na ons huwelijk kregen we drie kinderen, achtereenvolgens Silvia, Rene en Freddy. Inmiddels hebben we vijf kleinkinderen. Silvia en Rene hebben twee ‘jongs’ en Freddy heeft één zoon”, verklaren Herman en Truus de foto. “Allemaal jongs, mer de wichte komt wa noe de jongs zo groot bint dat ze verkering hebt”, lacht Truus. “Tijdens ons 60-jarig huwelijk hebben we veel hoogtepunten samen mogen beleven. De jubileums, geboorte van de kinderen en de kleinkinderen is toch wel het meest bijzonder”, vertelt het jubilerende echtpaar eensgezind. “Alles hebben we meegemaakt in dit huis. In 1961 zijn we gaan bouwen en in 1962, na ons huwelijk, zijn we hier aan de Schoolstraat 31 gaan wonen. Tot dat moment bleven we beide in het ouderhuis wonen zoals gebruikelijk was in die tijd. Wij behoorden tot de allereerste bewoners van de Schoolstraat. Schoolstraat 28, tegenover ons, was het eerste huis dat af was. Er werden toen vijf huizen gebouwd in de Schoolstraat. Wij waren een van de eerste vijf gezinnen.  Dat was het begin van de bebouwde kom van Tilligte. Later werd alles eromheen dichtgebouwd. We kenden vroeger mekaar allemaal hier. Nu is er wel wat meer ‘import’ van buiten Tilligte. Maar de import hier in de straat zijn wel hele leuke mensen hoor, die doen ook overal aan mee. De buurt hier is hecht, iedereen staat meteen voor elkaar klaar als er wat is. We wonen hier sinds het huwelijk, het bevalt hier heel goed, anders waren we ook allang weggeweest. We kunnen hier nog altijd wonen, de slaapkamer en badkamer zijn op begane grond gekomen. Zo kunnen we hier mooi blijven wonen zolang het nog kan.”

Begaan met elkaar en Tilligte

Uit de verhalen van Herman en Truus blijkt dat ze trots zijn op de historie van Tilligte en daar onderdeel van uit te mogen maken. “Vroeger waren er ook aardig wat kruideniers hier in Tilligte. Die zijn er nu niet meer, maar er is nog wel een bakker en weekmarktje op woensdag en de visboer op donderdag. ‘Dus wie kriejt nog zat’, zeggen de glunderende echtgenoten. Herman: “Wij zijn heel begaan met Tilligte. We vinden het bijvoorbeeld erg jammer dat het voormalige Café-Restaurant Ten Dam, waar we zelf nog zijn getrouwd, en de oude gymzaal leegstaan. Tilligte is altijd een kleine en hechte gemeenschap geweest. Het was altijd zo dat als er ergens een club kwam in Tilligte, dan moest je er lid van worden, ‘anders hoalt ze het nig op de been’. Zo ben ik altijd lid geweest van de voetbalclub, maar ik heb er nooit gevoetbald. Ik was te oud toen de club werd opgericht. Maar dat was altijd zo hoe het ging. Fysiek is het bij mij ook iets minder, zwemmen en autorijden doe ik al jaren niet meer, maar mijn vrouw kan nog goed. Over gezondheid hoeven wij niet te klagen.” “Ik ga nog altijd elke maandagochtend naar de gymnastiek in de nieuwe gymzaal in Tilligte. Elke woensdagochtend ga ik ook nog zwemmen bij Dorper Esch in Denekamp. Herman heeft dat ook allemaal gedaan, maar die kan dat niet meer. In zijn laatste jaren was hij nog de enigste man bij de gym”, vult Truus aan. De sleutel tot een 60-jarig huwelijksjubileum ligt volgens Herman en Truus in het uitpraten en goedmaken. We hebben altijd een goed huwelijk gehad. Er was nooit echt ruzie, maar soms waren er wel meningsverschillen. Iedereen heeft weleens meningsverschillen, maar dat praat je altijd uit. Wij maken het daarna altijd wel goed. En soms moet je ook gelijksgezind zijn. Bijvoorbeeld toen Freddy altijd te laat thuiskwam van Tijs moesten we zeggen ‘volgende keer kom je er niet meer in’. Pa was daarin wel iets strenger. Maar wij hebben een mooi en goed leven gehad. We zijn gelukkig samen en zouden dit leven zo weer over doen. Alleen dan toch met die grote bruiloft iets minder.”