Algemeen

Ben en Eva zestig jaar getrouwd; hoe een pleeggezin op den duur familie werd

BORNE - Ben Wienk en Eva Schuhai waren afgelopen week zestig jaar getrouwd. Dat hadden de twee bij hun eerste ontmoeting, twee jaar na de Tweede Wereldoorlog, niet kunnen denken. De 9-jarige Oostenrijkse Eva kwam met de trein, voor het eerst alleen zover van huis, naar een vreemd gezin in een vreemd land met een vreemde taal, om aan te sterken. Hengeloër Ben, toen 11, vond het prima dat er een soort van zusje bij aan tafel zat: “Voor mij bestond toen maar één ding: voetballen.”

Ben, geboren en getogen in Hengelo, was de jongste van acht kinderen. Vier broers en drie zussen had hij. Vanaf zijn jeugdjaren voetbalde hij bij Achilles. Op een gegeven moment zaten hij en zijn broers Gerard, Herman en Frans, met z’n vieren in het eerste elftal. “We hebben zelfs een keer met een compleet Wienksteam een wedstrijd tegen Achilles gespeeld”, vertelt hij. Van de oorlogsperiode herinnert hij zich het bombardement op Hengelo nog goed. Na de lagere school ging Ben naar de HBS, werd gymleraar op scholen in Hengelo, Borne en Oldenzaal. Kwiek is hij nog steeds.

Eva groeide op in Innsbruck, als enig kind. Ze verloor al jong haar vader. Rond het einde van de Tweede Wereldoorlog werd de woning van haar moeder totaal vernietigd. “Van onze bezittingen was niets over. We hebben nog geen scherf teruggevonden. Maar we hadden het overleefd”, zegt ze. Met haar moeder vertrok ze naar Wehls. Hier ging ze naar school en werkte vanaf haar vijftiende jaar bij de grootste kindermodezaak van Oostenrijk. Eva, weer even vertederd: “De klanten kwamen uit het hele land met het hele gezin, en dan mocht ik die wurmpjes aankleden.” Haar cheffin gaf aan, toen Eva naar Nederland ging om te trouwen, dat ze bij een eventuele scheiding altijd in de zaak terug kon komen. 

De eerste keer dat Ben en Eva elkaar ontmoetten was in 1947. Vanuit de kerk in Hengelo waren pleeggezinnen geregeld die kinderen uit Oostenrijk opvingen, die naar Nederland kwamen om aan te sterken. Aan een tafel met acht kinderen kon er nog wel eentje bij, vonden Ben’s ouders. En dat werd Eva.
“Ik was altijd alleen met mijn moeder en kwam ineens in zo’n groot gezin. Ik vond het erg druk”, weet ze nog. Het wende snel. Ze bleef drie maand en pakte de nieuwe taal makkelijk op. Elke dag nam haar pleegmoeder de tijd om even alleen met haar aan tafel te zitten, te praten en een kop koffie te drinken.

Ben, die toen ineens niet meer de jongste was, Eva alleen bij de maaltijden; als elfjarige had hij heel andere bezigheden.
Een jaar later kwam Eva nog eens terug, nu voor twee maanden.
Hoewel de familie Eva daarna niet meer zag, bleef het contact. Ben, inmiddels op de HBS, had als vak ook Duits. Namens zijn ouders schreef hij in de loop der jaren trouw brieven aan haar.  

Van pleegzusje naar hartsvriendin
Acht jaar later zagen Eva en Ben, toen 18 en 20 jaar, elkaar opnieuw. Ben ging samen met drie vrienden, in een huurauto op weg naar Italië om daar de vakantie door te brengen. “We wilden ook even bij Wehls langs, daar een paar dagen blijven en dan door.”

Ben herinnert zich nog goed de keer dat hij Eva voor het eerst weer zag. “Ik was behoorlijk onder de indruk.” De vrienden sliepen met z’n allen, deels op luchtbedden, in de slaapkamer van Eva’s moeder, die zelf zolang in de keuken sliep. Eva liet de jongens de highlights van de streek zien. Die paar dagen werden een week en in die week groeide er iets moois tussen Eva en Ben. De vrienden gingen nog één dag naar Italië, en toen was het geld op en moesten ze terug.

Vanaf die vakantie werd er intensiever geschreven. Ben ging in de korte vakanties naar Oostenrijk, Eva kwam in de zomervakanties naar Nederland.
Ze trouwden toen Eva 22 was en gingen wonen in Hengelo. “Mijn moeder raakte me kwijt, ja. Maar Ben had hier zijn werk en met Nederlandse diploma’s kon je toen in Oostenrijk niets.” Eva’s moeder kwam regelmatig naar Nederland en bleef dan een aantal weken. Het echtpaar kreeg vier kinderen, twee dochters en twee zonen. 

In 1974 verhuisden ze naar Borne; de kinderen konden dichtbij naar school en kwamen tussen de middag thuis voor thee en een boterham. Inmiddels wonen de kinderen elders in Overijssel; dochter Kitty woont in Borne, regelt veel en verricht hand- en spandiensten. 

Ben en Eva, nu 85 en 83, tellen hun zegeningen. Ben: “Mijn broers en twee zussen zijn overleden. Wij zijn nog samen en redelijk gezond. We zijn de coronatijd goed doorgekomen. Kitty deed de boodschappen en zelf wandelden we veel rond Twickel. Een kostbaar iets, Twickel.”
Ze wonen nog steeds in het huis aan de Kerkedennen en willen hier samen zo lang mogelijk blijven wonen. Het diamanten jubileum wordt in kleine familiekring gevierd.