Algemeen

An Brockötter neemt na 24 jaar afscheid van haar oppaskindjes

ALMELO - Maanden van tevoren waren Ben, Lianne en Marloes bezig met het regelen van een surpriseparty voor An Brockötter. Na 23 jaar gastouders te zijn geweest voor vele kinderen op het Windmolenbroek was onlangs haar laatste oppasdag. Sinds vorige week maandag is ze met prepensioen. De zondag voor kerst werd ze verrast met een doorlopend afscheid van vraagouders en hun kinderen. 

Haar man Ben had eerst een verrassingsfeest gepland in het Noaberhoes. Alle kinderen en hun ouders waren uitgenodigd. Dat werd, gelukkig ver voor de persconferentie, verplaatst naar een doorstroomfeest bij An en Ben thuis. “De maatregelen werden steeds aangepast en we wilden er zeker van zijn dat het feest door kon gaan.”

Bewuste keuze

Aan de garagedeur hangt een groot spandoek, binnen overal ballonnen en confetti, schaaltjes met chips, spekjes en cupcakes met verschillende foto’s van An. Met veel plezier blikt de gastouder terug op vele mooie, maar soms ook drukke dagen.

“Voorheen werkte ik in het ziekenhuis. Eerst op de kinderafdeling in Enschede, daarna op de hartafdeling in Almelo”, begint An. “We hadden Lianne net een half jaar geadopteerd toen ik weer aan het werk ging. We wilden graag nog een kindje adopteren, maar dat duurde zo lang en dat had zo’n impact dat ik besloot te stoppen met werken. Ben en ik hadden immers heel bewust gekozen voor kinderen.”

Marloes voegde zich bij het gezin Brockötter. Toen zij vijf maanden was en Lianne 2 jaar klopte een overbuurvrouw bij An aan. “Ze zocht oppas voor haar 2-jarige dochter. Ach, dat meisje was hier toch al vaker te vinden. Dus waarom niet? En zo begon eigenlijk het balletje te rollen.” Het aantal oppaskindjes breidde zich uit en An stond vier dagen in de week voor ze klaar. In totaal heeft ze zo’n vijftig oppaskindjes gehad. “Ik heb het eens uitgerekend en ik denk dat ze wel 65.000 luiers heeft verschoond”, zegt haar man Ben. “Ik heb het altijd met liefde gedaan”, zegt An. “Je bouwt band met de kinderen op, ook met de ouders. Ik voelde op het laats meer een soort oma. Al was ik vaak ook druk bezig met plannen, want al die kinderen moeten eten en slapen.” Boven zijn twee slaapkamers ingericht met bedjes. Die verdwijnen binnenkort, net zoals het traphekje dat al is verwijderd. 

Gezellige drukte

De kinderen speelden in de woonkamer en geregeld liep An met haar oppaskindjes door de wijk. “Hier heb ik heel bewust voor gekozen. Geen dagprogramma’s of thema’s waarmee ik werkte. Ik was een verlening van thuis. Als de ouders meer wilden, dan moesten de kinderen maar naar het kinderdagverblijf of de peuterspeelzaal.”

Kinderen schoven ook geregeld aan voor het avondmaal. Dat was geen enkel probleem bij gastouder ‘Bij An Thuis’. Ben zorgde vaak, na zijn werk op de eerste hulp, voor het avondeten. Ben: “Dan was het op het werk knetter druk, kwam je thuis en leek het alsof er een bom was ontploft. En dan waren onze dochters ook nog aan het puberen. Dat waren wel zware jaren.”

Lianne: “We hadden bijna altijd wel eters aan tafel. Soms wel vier of vijf kinderen. Het was dus altijd druk in huis.” Om die drukte te ontvluchten, zat Lianne geregeld op haar kamer. “Toen ik ging werken en nachtdiensten draaide was ik blij dat ik op zolder sliep.”

Groot gemis

Vrijdag was Ans laatste werkdag. Onder meer twee broertjes waren die dag er. “Het was de bedoeling mijn laatste dag met hen aan de eettafel af te sluiten met patat. Maar ik werd door hun ouders uitgenodigd bij hen te eten. Dat was zo gezellig!”

Zondag werd Ans dus opnieuw verrast, door haar man, dochters, vraagouders en oppaskindjes. De 6-jarige Lynn kwam als eerste langs met haar ouders. Ze zit al lang op de basisschool, maar de goede band met gastouder An blijft. “Lynn is altijd met veel plezier hier geweest”, zegt moeder. “We zochten voor Lynn een gastouder vanwege de huiselijke sfeer. En we wilden een gastouder met huisdieren. En dat hadden ze hier: konijnen, ene kat en een hond. En An was altijd heel flexibel.” Het meisje geeft An meteen een dikke knuffel bij binnenkomst. An: “De knuffels van de kinderen, dat ga ik het meeste missen.”