Algemeen

25-jarige SSRT huldigt tien jubilarissen

TUBBERGEN – In de kantine van Zwembad de Vlaskoel was het afgelopen maandag dubbel feest. Daar werd namelijk stilgestaan bij het zilveren jubileum van de Stichting Sport en Recreatie Tubbergen en Zwembad de Vlaskoel. Hoewel de geplande feestweek vanwege het coronavirus wordt uitgesteld naar volgend jaar, werden tien jubilarissen deze ochtend wel in het zonnetje gezet.

De tien medewerkers zijn allemaal vanaf het begin, dus tevens 25 jaar, werkzaam bij het zwembad. Zij kregen een lunch en een cadeaubon aangeboden.

 

Volgend jaar een week lang feest

Onder het genot van een kop koffie, proostte het team van in totaal 30 medewerkers, op de stichting, het zwembad en de tien jubilarissen. Onderwijl werd teruggeblikt op de voorbije jaren. Vanuit een particuliere exploitatie opende het zwembad in 1993 de deuren. Na het faillissement in 1995 nam de gemeente het terug. Inmiddels is het zwembad uitgebreid met een waterspeelplaats buiten en vormt sinds de komst van de nieuwe sporthal een onderdeel van Sportcentrum de Vlaskoel. Daarnaast wordt vanuit de Vlaskoel het moordspel georganiseerd en heeft menig dorpeling zich vrijdagsavonds kostelijk vermaakt tijdens het discozwemmen op muziek van een live dj. Voor dit jubileumjaar lag het feestelijke programma al klaar.  “Het was de bedoeling om een feestweek te houden met allerlei activiteiten”,  vertelt SSRT directeur Harry Oosterhof. “Dat kan door het coronavirus niet doorgaan. De festiviteiten schuiven we daarom door naar volgend jaar. Wel tonen we de hele week foto’s uit de oude doos op de televisie in de kantine.”

 

Van laborant naar zwembadmedewerker

De jubilarissen, Betsy Kreuwel, Betsy Oude Steenhof, Marieke Jogems, Joke Heerdink, Anny Pouwel, Angelien Nieuwenhuis, Irene Bies, Linda Loman, Mathilde Grootelaar en Rasan Shanmuganathan waren tijdens de bijeenkomst duidelijk te herkennen aan een rode rozet. Van de tien was Rasan (62) de enige man. “Al jaren doe ik hier het onderhoud en de schoonmaak”, vertelt hij. “Van origine kom ik uit Sri Lanka. Daar was ik laborant. Na mijn komst naar Nederland in 1992 leerde ik Nederlands maar merkte dat de taalbarrière, met name de medische terminologie, mijn vak lastig maakten. Om toch een inkomen te hebben toen mijn vrouw en zoon naar Nederland kwamen, ben ik bij de Vlaskoel gaan werken.” Dat beviel Rasan zo goed dat hij er bleef plakken. En na 25 jaar is hij bijna een bekende Tubbergenaar. “In de winkel en op straat word ik herkend door jong en oud. Dat vind ik erg leuk.”

 

Duizenden diplomazwemmers

Trainen voor zwemdiploma A, B of C, of allemaal achter elkaar. Duizenden kinderen en hun ouders legden in de afgelopen kwart eeuw wekelijks de weg naar het zwembad af voor de wekelijkse zwemles. In de beginjaren was dat zelfs twee keer per week een half uur. Maar niet alleen de frequentie, ook de invulling van de lessen is anders dan vroeger. “Zwemlessen worden tegenwoordig op een veel speelsere manier gegeven”, informeert ‘badjuf’ Angelien Nieuwehuis. “Het moet vooral leuk zijn voor de kinderen. En de ouders stellen hogere eisen. Dan komt er een ouder op hoge poten naar ons toe en zegt ‘dat kind krijgt meer aandacht dan de mijne’. Ons vak is om kinderen goed en veilig te leren zwemmen. Alle kinderen krijgen daarbij de aandacht en de tijd die ze nodig hebben. Elk kind is anders. Dat maakt ons vak juist zo ontzettend leuk. Zelfs na 25 jaar.”

 

‘Ik kan er wel een boek over schrijven’

Voor Betsy Kreuwel is het jubileumjaar tevens haar laatste jaar bij de Vlaskoel. “Over alle anekdotes kan ik een boek schrijven”,  zegt ze vol overtuiging. “Veel mensen kennen mij alleen maar als ‘Betsy van ’t zwembad’. Toen ik ging trouwen werd dat ook rondverteld: ‘Betsy van ’t zwembad geet trouw’n’, heerlijk. “Al die jaren ging en ga ik met veel plezier naar mijn werk.”, laat ze weten. “Ik heb enorm fijne collega’s. En ook met wijlen Ben Nijhuis, oud-directeur bij de Vlaskoel heb ik heel fijn samengewerkt en vreselijk gelachen. Ben had niks op met computers en schreef alles met de pen op. Die teksten moest ik vervolgens uitwerken op de computer. De afgelopen jaren namen de werkzaamheden toe en werden ook steeds uitgebreider. Dan is het tijd om pas op de plaats te maken en ruimte te maken voor de jongere generatie. Aan de ene kant vind ik dat jammer. Het zwembad is echt mijn tweede familie. Aan de andere kant is het goed zo. Marieke Jogems werkt hier ook al 25 jaar en neemt mijn werkzaamheden erbij over. Een betere vervangster kan ik mij niet wensen.” 

Uw reactie